Never grow up --> Doornroosje's weblog

Martin Bril

Net nu ik besloten had
dat morgen Rokjesdag

...

Oh! Happy... happy day.

Ondertussen in Amsterdam, Holland, ging het leven gewoon door.
College's moesten worden gevolgd.
De razendsnelle statistiek docent moest worden bijgehouden.
Een nieuwe agenda moest worden gekozen.

Desondanks zit ik achter de computer,
met op de achtergrond de televisie, die al de hele dag hetzelfde nieuws verteld
en naast mijn beeldscherm een klein Zwarte Piet poppetje met een gitaartje in zijn handen,
licht euforisch te wezen.

Ooit zal ik mijn kleinkinderen vertellen waar ik vandaag was.
Het is een mooie, mooie dag.

Wat moet je hier nou verder nog over zeggen?

GRIMMig (woordgrapje)

e schijnt al eens bij Barend en van Dorp aan tafel te hebben gezeten.
(Niet gezien helaas.)
Afgelopen vrijdag was Tinkebell (alter-ego van kunstenares/ zelfbenoemd discussie ontwerpster Katinka van Bruggen) te gast bij De wereld draait door.
Haar projecten doen op z'n zachtst gezegd nogal wat stof opwaaien.
(Googelt u voor de lol eens op haar naam)
Zo zegt ze haar, naar eigen zeggen depressieve, kat eigenhandig gewurgd te hebben om er vervolgens een handtas van te maken.
Maakt ze speelgoed van dode dieren.
En maakt ze bontjassen met daarop 'I looove bunnies.'
(Zie link hierboven)

Doornroosje is al dagen bezig zich een mening te vormen over deze deerne in roze.
Mijn eerste hardop uitgesproken gedachte, te weten: "Die spoort voor geen meter," vind ik een beetje te makkelijk, eigenlijk.
Tinkebell gaat dwars tegen de moraal van de gemiddelde mens in.
Persoonlijk denk ik nog regelmatige warme, wollige gedachten waarin Hond de hoofdrol speelt.
Het leven uit je bloedeigen (soort van) huisdier te drukken, vind ook ik dus nogal een bizar idee.
Toch meen ik te snappen wat ze doet, ik vind het zelfs interessant.
In op het eerste (tweede, derde) gezicht gruwelijke projecten, weet ze de hypocrisie en de wegwerp-alles-is-vervangbaar-en-na-mij-de-zondvloed-mentaliteit van de moderne mens te vangen.
Daarbij veegt ze ook nog eens de vloer aan met boomknuffelend hippie-tuig.

Vind ik knap.

Tinkebell als alter-ego neem ik niet al te serieus.
Als mens bedoel ik.
Ze is niet voor niets een alter-ego, het is de kunstenares (discussie ontwerpster) Katinka in een (ik mag wel zeggen Oscar-waardige)rol.
Ik twijfel er zelfs aan of ze echt de nek van haar kat heeft omgedraaid.
Feit is wel dat ze speelgoed maakt van dode dieren (in plaats van ze gewoon op te zetten, zoals dat hoort...) en dat ze serieuze plannen had een stel kuikens door de shredder te halen om een punt te maken.

Gaat dat nou niet wat ver, Doornroosje?
Nja.
Vraag is of ze haar doel niet voorbij schiet.
Ze speelt haar rol van misselijkmakend naïef, roze meisje misschien een beetje té goed.
Ze is Sneeuwwitje met een hakbijl onder haar schort.
Boven een dampende pan soep van 7 dwergenhoofdjes.
En dat is eng.
Misschien zo eng dat de vorm het overneemt van de discussie die ze wil oproepen.

Aan de andere kant, het heeft Doornroosje niet losgelaten, de laatste tijd.
En, ik zeg het nog een keer, dat vind ik knap.

Barack

k zal niet doen alsof ik verstand heb van politiek.
Of er bijzonder in geïnteresseerd ben.
't Is eigenlijk net als met voetbal.
Geïndoctrineerd door ouders en vriendinnetjes ben je voor een club waarvan je geen enkele speler kent.
Je juicht als je van meer fanatieke supporters hoort dat ze gewonnen hebben.
Je kijkt eens een WK en EK.
Dan raak je, om redenen die niets te maken hebben met het spel, geboeid door een speler.
Dan door zijn club.
En voor je het weet, heb je geleerd wat buitenspel is en zit je wekelijks 'De Wedstrijden' te kijken, zelfs als HIJ niet gespeeld heeft.
Vervang club, speler en zijn club door respectievelijk PVDA, Pim en Groenlinks en u heeft Doornroosje's politieke biografie.

Hoedanook.
Barack Obama.
A.k.a. de misschien wel eerste zwarte president van de Verenigde Staten.
Dat zou mooi zijn natuurlijk.
Nu weet ik niet bijzonder veel van Barack (eigenlijk zou je niet mogen schrijven over dingen waar je niet bijzonder veel over weet, maar Doornroosje moet toch iets te loggen hebben, verdomme? En trouwens het is dit of weer anderhalve week stilzwijgen en daar zit u ook niet op te wachten, of wel soms? Geef daar maar geen antwoord op.)
maar dat zwart (ik zeg: lichtbruin) in combinatie met toekomstige president van de V.S. bevalt me wel.
Meer nog dan de combinatie vrouw - president, moet ik u bekennen.
En trouwens, Hillary had die vent van haar eigenlijk gewoon moeten dumpen of in ieder geval lichamelijk letsel moeten toebrengen of het publiekelijk moeten aanleggen met euhmmm... Colin Powell ofzo.

Er zijn mensen die zich storen aan Barack.
Niet een zozeer aan zijn zwartheid, maar meer aan zijn gebrek daaraan.
...
Ja. Nee. Ik verzin het ook niet, mensen.
Ik hoorde bijvoorbeeld pas die zelfingenomen V.S. correspondent zoiets zeggen, toen ik langs 'Wat heet' (Saahaai!) zapte.
Wanneer ben je eigenlijk te wit als zwarte?
Luistert Barack soms country?
Issie te licht van huidskleur?
Issie misschien niet boos genoeg?
Komt het omdat 'ie niet rapt of basketballt?
Barack valt buiten de stereotypen Boze Neger (zie 50 cent enzo) en Blije Neger (zie Oom Tom van dat boek met die hut).
Barack is een intelligente kerel, die ABE (Algemeen Beschaafd Engels) spreekt en pakken draagt.
Hij wordt misschien zelfs wel de nieuwe president, onze Barack.
En zo hoort het natuurlijk niet.

Wat ik maar zeggen wil; Doornroosje zal hoogstwaarschijnlijk nooit de eerste zwarte (ik zeg lichtbruin) vrouwelijke president van de V.S. worden.
Hoofdzakelijk omdat ze al een week lang helemaal los gaat op het nummer 'Islands in the stream' van Dolly Parton en Kenny Rogers.
Toch jammer.

De taarten van Abel

ls het gaat om kindertelevisie heerst sinds jaar en dag Villa Achterwerk.
Niets ten nadele van de Amerikaanse Nickelodeon cartoons (Ik noem een 'Hé Arnold', 'Doug', 'Fairly odd parents'), maar de cartoons en vooral de programma's van Villa Achterwerk zijn hier ver boven verheven.
Wie kent 'Purno de Purno,' 'Loenatik,' 'Rembo en Rembo,' 'Buurman en buurman' en natuurlijk het fabuleuze presentatietrio 'Roos en haar mannen' niet?
Nou ja goed.
Doornroosje in ieder geval wel.

Tegenwoordig kijk ik regelmatig 'De taxi van Palemu' over een jongetje in Suriname dat een taxibedrijfje runt en 'De taarten van Abel.'
In dat laatste programma gaat bakker Abel (Siemon de Jong) bij kinderen op bezoek en samen maken ze de prachtigste taarten voor een speciaal persoon.
De gesprekken tussen Abel en de kinderen zijn haast nog mooier dan de taarten.
Ik heb nog nooit een man zo nuchter, geestig en respectvol met kinderen om zien gaan.
De meest verlegen kinderen bloeien open in aanwezigheid van deze meneer.

Bijzonder prettig mens, die bakker Abel.
En een bijzonder prettig programma.

Mietje

olgens velen (waaronder Doornroosje) is Marc Marie een Held.
Volgens sommige (waaronder niet Doornroosje) eveneens een Lekker Ding.
Dat laatste weet ik doordat ik op de middelbare school een meisje kende die deze mening was toegedaan.
Aan de andere kant vond deze S. ook Helmut Lotti een woest aantrekkelijke verschijning en dat is natuurlijk feitelijk onjuist.
(Ik bedoel... en 'Hel-mut' mensen? Kom nou toch op.)
Nou ja goed.
De Wereld Draait Door is natuurlijk niets (NIETS!) zonder Matthijs van Nieuwkerk, maar waar hij de taart én de kers is, is Marc Marie de euhmm... slagroom, op vrijdag.
(Er moeten betere metaforen te verzinnen zijn, maar daar kom ik nu even niet op.)

Marc Marie is een homo, zoals God de homo eigenlijk bedoeld heeft.
Hoofdzakelijk omdat zelfs ik op kilometers afstand zie dat een hevige, langdurige verliefdheid mijnerzijds geen enkele zin heeft.
(Als dit voor voor alle homo's op aarde had gegolden, had ik mezelf in het verleden een heleboel leed kunnen besparen.)
Met dat hoge stemmetje, die handgebaren, kortom zijn hele vrouwelijke voorkomen, vraagt Doornroosje zich oprecht af of Marc Marie serieus genomen wordt.
Als Man.
Door andere Mannen van Nederland.
(U weet dat ik het niet bedoel zoals u dit ook zou kunnen lezen, dus hou uw ranzige commentaar maar voor u.
Bah.
Zieke geest.)

Nee maar serieus.
De wereld van De Man is een harde wereld.
En Marc Marie is van ouwe jongens krentenbrood (zie Mattijs van Nieuwkerk) noch van sterke verhalen en "Grommm!" en zweet en pijn is fijn (zie Sylvester Stallone).
Marc Marie is het jongetje dat een beetje Anders is.
Het Mietje.

Een ware Held, kortom.

Dit blijft tussen u en mij

k verkeer in tweestrijd.
Als ik hetgeen dat ik wil vertellen, vertel, dan komt u achter een smerig klein geheimpje dat Doornroosje sinds vrijdagavond bij zich draagt.
Het kwam door Zus C., die de afstandbediening stal toen Doornroosje om half 9 een educatief programma wilde kijken op de publieke omroep.
Doornroosje protesteerde hevig.
Tot deelnemer S.V. in beeld kwam.
Want dat is een Lekker Ding met hoofdletters.
Hij moet alleen niet praten.
En hij is 18, wat mij volgens Ma een kinderlokker maakt.
Hoedanook.
Ik wilde u dus eigenlijk vertellen over het tenenkrommende optreden van politicus H.N.
Die normaal al niet om aan te zien en al helemaal niet aan te horen is, maar met zijn optreden in dit programma de vleesgeworden Verloedering van de Nederlandse politiek is geworden.

Al heb ik natuurlijk geen recht van spreken.
Ik heb immers het hele programma uitgekeken.

(ssst)

Gym Class Heroes

atuurlijk draait het Doornroosje allemaal om de muziek.
Dat de zanger dan een kop als een afgekloven mango heeft doet er niet toe.
Want Doornroosje is toch geen bakvis?
...
Maar.
Het een sluit het ander niet uit natuurlijk.
Want ja, Doornroosje heeft zich eerst 20 seconden aan een verdacht zwijgzame Travis McCoy (Gym Class Heroes) staan vergapen, voor ze besefte dat MTV op mute stond.
Maar door dat geweldige nummer, waarvan de naam, de melodie, het onderwerp en de tekst me nu éven ontschoten is heeft ze uiteindelijk het WWW doorzocht naar meer Travis muziek.

En dus niet door die ogen, dat haar en dat hoofd van dat jochie dat toevallig de lead doet.
Natuurlijk.


(Zie ook hier)

Sneu

aat ik voorop stellen dat ik geen groot fan van je ben.
Dat je de eerste in een lange rij blonde Amerikaanse huppeltrutjes met muzikale ambities was, in de macht van je platenbazen die je onschuldige imago tot in details bewaakten.
Dat je steevast Jezus eerst dankte als je een award in ontvangst nam.
Die je er niet van weerhield ieder jaar naakter de podia te bestijgen, overigens.

Maar Brit, Brit, Brit.
Meisje, wat heb ik met je te doen.

Doornroosje hoopt je snel bij Oprah te zien.
Met lang haar, roze wangen en een likje mascara.
Misschien in een casual outfit.
Jeans en een shirt.
Maar dan wel van Dolce & Gabbana.
En dat het publiek dan gaat staan om te klappen en dat Oprah een traantje wegpinkt.
Een vrolijke foto van je kindjes op het grote scherm achter je.
En dat jij dan iets zegt als:
"I'm back. I made it. All thanks to the Almighty Lord and Jesus."

Voor de vorm zal Doornroosje dan met de ogen rollen, diep zuchten en kreunen:
"Ooooh... Wat heb ik de pest aan dat mokkel."

Woordenboek

in·faam (bn.) 1 schandelijk, eerloos => schandalig ab·ject (bn.) 1 volstrekt verachtelijk, verwerpelijk

Opgetogen

n feite komt het allemaal door Dad.
Hij zette het Yoda-poppetje op de w.c.
Hij volgde wekelijks de avonturen van Captain Jean Luc Picard en zijn crew.
En hij maakte ons aan het lachen door zijn briljante vertolking van de Skekses.
Dientengevolge bevochten Doornroosje en Zusjes elkaar onder luid gezoem met lichtzwaarden stokken en zetten wij lange tijd de televisie aan met de woorden: "On screen."

Doornroosje weet al precies met wie ze zich in 2008 naar de bioscoop haast.

Mwoehaha

ij Doornroosje thuis durfden we wel mee te doen met de IQ-test, toen we ontdekten dat Bonny een van de deelnemende BN-ers was.
Met een IQ van 52 scoorde ze 25 punten lager dan Kelly vorig jaar...
Doornroosje kan met gepaste trots melden dat ze met 46 punten een IQ van 123 heeft.
Dat is 12 punten meer dan Ma die goed de pest in heeft.
Ha!Ha!Ha!

Wat nou een creatieve opleiding, de universiteit gaat het worden... ;)

Sensatiezucht

eer nog dan de regen,
meer nog dan het feit dat ik mijn telefoon op mijn werk had laten liggen en deze moest ophalen,
zelfs meer nog dan dat ik voor drie mensen die NIET aanwezig waren naar school kwam,
stoorde ik me aan de Spits! vandaag.
En dat was nog niet eens omdat de lezer voor mij een vlek op de voorpagina achter had gelaten waarvan ik de herkomst niet kon achterhalen.

Het was een kop, namelijk:
"... toch verkracht"
En op de puntjes stond de naam van het meisje uit een plaats in Holland waarvan ik tot voor kort nog nooit had gehoord.

Ik las het en het irriteerde me.
Ik geloof dat ik de uitdrukking nooit eerder gebruikt heb, dus let even goed op; de in vette zwarte letters gedrukte kop stuitte mij hevig tegen de borst.
Jawel.
Het werd mij toegeschreeuwd, daar op pagina drie (ofzo.)
Er stond nog net geen uitroepteken achter.

Ik moest denken aan de televisiebeelden van de uitvaart van dat blonde jochie dat op school vermoord werd.
Die pasfoto die overal in de media maar werd getoond, zijn voor- en achternaam erbij.
Ik vind het zo onbeschrijfelijk ziek dat zulke vreselijke gebeurtenissen als een soort sensatieverhalen gebracht worden.
Door de namen te noemen en foto's te tonen wordt op een huichelachtige manier geprobeerd emotie op te wekken bij het publiek.
Publiek dat helemaal niets met dat jochie of dat meisje te maken heeft, maar spontaan hun namen begint te gebruiken alsof ze hen gekend hebben.
Hun namen en gezichten voor eeuwig verbonden aan hun tot in de details bekend gemaakte, gruwelijke dood.

Uit respect voor de ouders, familieleden en vooral de kinderen zelf:

Stilte.

We've got him

ay to go, hoor, George.
De dictator is dood, lang leve de president.
Opgehangen, of nee, geëxecuteerd, zoals je wilde, als brave Christen zijnde.
God had het vast zo gewild.
En Allah misschien ook wel.
Ik vraag me af wat je volgende stap is, George.
Nu de aanleiding van je oorlog verdwenen is, bedoel ik.

"Vrees niet, weesjes van Irak, jullie zijn gered.
Nee. Nee.
Jullie hoeven mij niet te bedanken.
Graag gedaan."

Way to go, hoor, George.
Jóuw vader is vast trots op je.

Doornroosje en het rode potlood

udergesprekken tot half 8.
Ik werd naar huis gebracht door Collega M.
Hartstikke goed, want het goot.
"En?" vroeg Ma.
"Ging goed," antwoordde ik.
"Wat heb je gekozen dan?"
"..."
"Fuck!"

Doornroosje en Zus C.
In de stromende regen naar het wijkcentrum, op 15 minuten afstand van ons huis.
"Wie is die met die bult bij z'n neus?
"Wouter Bos."
"Is die goed?"
"Juwel... PVDA."
"En die d'r haar heeft geknipt?"
"Femke Halsema, van Groenlinks."
"Wat hebben Ma en A. gedaan?"
"SP."
"Wat doe jij?"
"Weet nog niet zeker."
"Godver. Ik ook niet hoor. Ik doe wat jij doet, ja?"

Bij iedere eerste naam dacht ik het gezicht erbij.
Sterk.
Zwak.
"Wie doe jij nou?" riep Zus C. die naast me stond en me met het rode potlood in mijn bovenarm prikte.
Moraalridder.
Kapsel.
Vertrouwen.

Ik dacht aan de kieswijzer, aan de standpunten.
"Klaar?" vroeg Zus C.
"Klaar," antwoordde ik.

Teevee

k weet niet hoe het met u zit, maar ik was al bijna afgehaakt.
De Wereld Draait Door en dan nog even een stukje Will and Grace.
"Doe ff op vier, misschien is het leuk," zei Zus C. toen dat laatste afgelopen was.
Een muur.
Een deur.
Een hand.
"Het is niet..." fluisterden wij ademloos. (Dat kunnen wij. Ja.)
Maar het was wel.
Ludo.
Hèhè.

En dan is er nog Waltz.
Het is circus.
Het is Theo Maassen.
Het is meneer Aart.
Ik zou haast zeggen, het kan niet op.

Doornroosje in verwarring

k was er dus al vrijwel helemaal bijna uit, hè?
Over dat stemmen, bedoel ik.
Tot ik vandaag De Wereld Draait Door keek.
Met Balkenende...
Geef het maar toe.
U heeft ook gelachen.

Doornroosje en de verkiezingen

k ben me bewust van mijn neiging zaken belachelijk zwaar op te nemen.
Zo zie ik al vanaf mijn 16e uit naar het moment waarop ik mag stemmen.
Het heeft even geduurd, maar dit jaar is het dan eindelijk zo ver.
*denk 'Redemption song' van Bob Marley of 'We fight for our right to be free' van UB40*
Doornroosje heeft een inspraak..!
Doornroosje mag meedoen met de grote mensen..!
Doornroosje heeft een stem..!

Nu alleen nog even  bepalen waar ik die stem dan op uit ga brengen in november.
De stemwijzer bracht uitkomst.
Een soort van.
Ik ben me namelijk ook bewust van mijn neiging tot twijfelen, wikken en afwegen...

Doornroosje kijkt teevee

oornroosje weet het zeker.
Het Internet is waarlijk de beste uitvinding sinds de tampon.
Nu Mijn Programma om onverklaarbare en onbegrijpelijke redenen niet meer uitgezonden wordt, biedt het wereldwijdeweb uitkomst.
Ziehier.

Nog meer kijkbuis-plezier eerder vanavond, toen om half 10 Prison Break begon.
Voor als u het nog niet kent; Prison Break draait om de broers Lincoln en Michael.
De oudste broer Lincoln heeft door hoge politieke machthebbers een moord in zijn schoenen geschoven gekregen en zit in een gevangenis te wachten op zijn iedere aflevering rapper naderende executie.
Zijn broer Michael die de gevangenis heeft ontworpen, laat zichzelf arresteren om in dezelfde gevangenis terecht te komen en met zijn broer uit te breken. Op zijn rug en armen heeft hij in codes en patronen de plattegrond van de gevangenis laten tattoeëren.
Hier wordt het ingewikkeld, dus ik zal niet in detail treden, maar het komt erop neer dat het uitbreken nog niet zo makkelijk is als het lijkt.

Naast het buitengewoon goede verhaal is de smakelijke verschijning van broer Michael (Wentworth Miller) de reden dat Doornroosje iedere donderdag tegen het scherm geplakt zit.
"That's it," kondigde Doornroosje aan, "Ik ga trouwen en wel met hém."
Ons welbekende Buurmeisje/ Vriendin A. trok één wenkbrauw hoog op.
"Uhuh. Voor wat jij met hem wil doen ga je toch wel naar de hel, dus trouwen zal je niet helpen."
*zucht*
Daar kon Doornroosje alleen maar bevestigend op antwoorden.

Doornroosje op maandag

e raadt het nooit," begon Doornroosje.
"Wacht effe, geen bereik," zei Zus A. aan de andere kant van de lijn.
"Watte?"
"Je raadt het nooit," zei ik weer.
"Dood of zwanger?" zei Zus A.
"Dood," zei ik.
Het was even stil.
"Nou?"
"Ik geef je een hint," zei ik.
"Ey mate."
"Hè? Een Australier?"
"Ja wacht ben nog niet klaar. Dus eerst 'ey mate' en dan 'waildlaif'"
"Neeeee...." zei Zus A. direct.
"Jawel," zei Doornroosje.
"Door een krokodil?"
"Nee. Een vis."
"Ohoh," zei Zus A.
"Ja," zei Doornroosje.
"Zuurtjes, hoor," zei Zus A.
"Nou. Stank voor dank," zei Doornroosje.

Geen bal op de teevee

e programma's die op de drie muziekzenders uitgezonden worden, vind ik over het algemeen niks.
De twee die Doornroosje wél graag kijkt, zijn echter briljant.
Southpark (the Box) is al een oudje, die ik bij mijn Neefjes keek toen het nog alleen op Canal + te zien was.
Tekenfilmserie voor grote mensen.
Laat u trouwens niet afschrikken door de knullige animatiestijl (die overigens wel verbeterd is).
De belevenissen van de vier (zeer) grofgebekte 8-jarigen in een klein dorpje in de bergen van Amerika, geven een satirische blik op de hedendaagse maatschappij.

Can't get a date (MTV) heb ik nog niet zo lang geleden ontdekt.
De titel zou in eerste instantie misschien reden zijn om af te haken, maar dit is niet zomaar een datingprogramma.
Iedere aflevering draait om een New Yorker (Man, vrouw, homo, hetero, whatever. Doornroosje is trouwens van mening dat New Yorkers het leukste soort Amerikanan zijn.) op zoek naar Liefde.
Doodnormale mensen die in hun uniciteit toch bijzonder blijken te zijn.
Het vinden van een date is maar een klein deel van waar het programma over gaat.
Belangrijker is de zoektocht naar wat de persoon kan verbeteren op het gebied van date-vaardigheden, of beter gezegd sociale vaardigheden, die een positief effect hebben op de date-vaardigheden. (Volgt u 'm nog?)
Geen grote uiterlijke metamorfoses, maar een goede knipbeurt, terugkijken naar en analyseren van eigen gedrag en tips.
Dit alles onder leiding van the Host, een man van wie alleen de (prachtige) stem te horen is en met wie de persoon  praat terwijl hij/zij in de camera kijkt.
Nou ja goed, moeilijk uit te leggen.

De charme van het programma zit 'm in de droogheid en nuchterheid van de host, de altijd op een of andere manier sympathieke hoofdpersoon en tsja... de 'echtheid' ofzo.
Doornroosje zegt: gaat dat zien.

Oorlog

ale Buurman liep in de rust drie keer langs onze tuin.
Ma zwaaide door het raam naar hem en stak bemoedigend haar vuist op.
Kale Buurman glimlachte triest.
"Misschien als ik zó ga zitten," mompelde Zus C. die na de eerste goal haar Christiano Ronaldo shirtje naar buiten had gegooid.
"Ik zei toch dat dat ding ongeluk bracht!" riep ik, terwijl ik me koortsachtig probeerde te herinneren in welke houding ik had gezeten toen van Persie tegen Ivoorkust scoorde.

Een meer dan vreemde wedstrijd.
Met al die rode en gele kaarten vreesden we even dat in de laaste minuten alleen de twee keepers nog op het veld zouden staan.
"Lekker voor hem!" schreeuwde Zus C. toen Boularouz Ronaldo schopte, snel gevolgd door: "Sorry lieffie, oorlog!"
En toen die laatste snotterend het veld verliet: "Hij is nog steeds mooi, maar ik mag hem niet meer."
"Rood!" krijsten we in koor, toen Robben gevloerd werd.
En woorden die op een net log als deze niet thuishoren werden naar het hoofd van Figo geslingerd toen deze Boularouz de tweede gele kaart bezorgde.

Verbijsterd grepen we als 1 vrouw naar ons hart, toen afgefloten werd.
"Onrecht..." piepte Doornroosje.
"Onrecht," stemde Ma in terwijl ze onnodig hard keukenkastjes open en dicht rukte op zoek naar koffie.

Ergens buiten viel met veel geweld een container op de grond.
Even later slofte Kale Buurman, zijn handen in zijn nek gevouwen, gezicht omhoog naar de donkere hemel gericht, onze tuin langs.

Mislukt

et is een mislukte," stelde Zus A. vast.
"Helemaal niet," vond Doornroosje.
"Helemaal wel," ging Zus A. verder.
"Kijk maar naar zijn neus en zijn mond."
"Hij heeft blauwe ogen," wierp ik tegen.
"Zegt niks. Vanessa Williams ook."
"Vanessa Williams is geen mislukte."
"Wel een beetje."
"Ze heeft wel blauwe ogen."
"Ja. Dat bedoel ik."

Nou ja goed.
Waar het op neer komt is dat Zus A. gelijk had.
Wentworth Miller (U weet wel, die van Prison Break. Wij hier thuis wachten met smart op het nieuwe seizoen.) is een mislukte*.
(*Een op het eerste gezicht blank persoon, in het bezit van, met dank aan zwarte grootouders, negroide gelaatstrekjes.)

"Hij is wel mooi, man," besloot Doornroosje.
"Uhuh. Dat zijn mislukkelingen altijd."

Oh ja

lé! (maal 4)

GOAAAAAAAAAAAL!

o. Dat begon alvast goed.
Vanmiddag daar in Leipzig.
Gelijk een immer fanatieke Brazilliaanse sportcommentator was Doornroosje's langgerekte: "GOAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAL!!!" tot in de weide omtrek te horen.
Zingen we even mee:
"Wir sind die Hollander
Wir kommen mit sien allen
Wir kommen lekker ballen
um die gouwe coupe"

Hè?!

lobodan Milosevic is dood. En Raffaëla heeft Idols gewonnen. Dat was eigenlijk alles wat ik erover te zeggen heb.

Jamie Lidell zingt

r was een storing. Eerst. En toen deed het internet het niet meer. Dus wij dachten dattie was afgesloten, maar dat wassie dus niet. Dat kwam dus door de storing. Waar het op neer komt is dat het geluid op de computer het sedertdien niet meer doet. Dat is zeer spijtig. En als ik chagerijnig ben, dan terg ik mijzelf nog wat extra door muziek te downloaden. Die ik dus niet kan beluisteren. Raymann (Van Raymann is laat!) herinnerde mij aan Jamie Lidell. Want hij trad gisteravond op in zijn programma (Die laatste bij die eerste. Niet andersom.). Jamie Lidell heeft zoveel soul dat het lijkt of het woord speciaal voor hem is uitgevonden. Daarbij doet hij vreemd als hij zingt. Het lijkt een beetje of hij blind is. Hij knipt met zijn vingers en wiegt heen en weer en schokt met zijn hoofd. (Denk Joe Cocker en Stevie Wonder. Al is die laatste echt blind.) Hij doet wat je wil doen als je muziek luistert of zingt. Maar wat je niet doet (althans, niet in het openbaar) omdat het er maf uitziet. Als je erover nadenkt is het eigenlijk allemaal de schuld van Idols. Met hun 'Performance.' Maniertjes. Zwoel de camera inkijken. Danspasjes. Doet me denken aan Floortje. Naar Idols maatstaven doet ze het allemaal prima. Maar Doornroosje wordt er niet warm of koud van. Saaisaaisaai. Je kunt niet toneelspelen als je goed zingt. Want als je goed zingt ben je écht.

Carnaval

inds wanneer wordt dit in de randstad gevierd? Eigenlijk. Het is een beetje laat, maar het dringt nu pas tot me door. Die fanfare, die optocht, die verklede mensen afgelopen zaterdag. Het was carnaval in mijn stad dorp woonplaats. Ik vind, het geeft geen pas. Hier, in Utrecht en omstreken. Dat hele carnaval niet. Eens per jaar het haar los, de klompen uit en helemaal uit het dakje gaan. Dat is iets van Onder de grote rivieren. Waar mensen 'houdoe' zeggen in plaats van 'doei.' Enzo. Nee. Doornroosje doet normaal, dan doet ze al gek genoeg.

Doornroosje's two cents

erst kon ik er geen woorden voor vinden. Toen ik die gevonden had, wachtte ik op iemand die dezelfde mening had. Dit uit pure luiheid. Ik zou dan kunnen refereren aan die persoon en schrijven: "Daar ben ik het helemaal mee eens." Beetje gemakzuchtig eigenlijk, besloot ik zojuist. Dus bij deze doet ook Doornroosje een Euro in het zakje. Dat gedoe in het Midden-Oosten nu. Rellen om die cartoons. Het begon met de oorlog, VS versus Irak. Waarschijnlijk zelfs eerder. Wie er begonnen is, ik weet het niet, en het doet ook niet terzake. Gevolg van oorlog is dat er slachtoffers vallen. Ouders, broers, zussen, ooms, tantes. De mensen die overblijven groeien op met haat jegens hen die verantwoordelijk zijn voor dit verlies. Gevolg daarvan is (kort gezegd) dat het Oosten lijnrecht tegenover het Westen is komen te staan. En toen haalde iemand er religie bij. Die cartoons nu. Ze verschenen eerst in Denemarken. In Denemarken wonen ook moslims. Ik heb in de periode dat deze spotprenten daar gepubliceerd wereden, geen berichten gehoord van rellen. Er zullen natuurlijk best moslims beledigd zijn geweest. Misschien hebben ze boze brieven gestuurd naar de krant. Net zoals je die zou krijgen van Christenen, als de Volkskrant Jezus als een Chinese af zou beelden. Wat ik zeggen wil, is dat het helemaal niet om de prenten gaat. Het gaat om mensen met macht in het Midden-Oosten, die in die prenten een kans zagen om de onderbuikgevoelens (daar hebben we ze weer) van de mensen aan te wakkeren. "Kijk maar eens naar wat die Westerlingen over ons geloof/ons denken." En de mensen nemen dit aan. Waarom zouden ze ook niet? Het beeld dat ze van het Westen hebben is immers al niet erg rooskleurig. Gevolg van deze chaos in het Midden-Oosten, is dat moslims in het Westen zich verwant voelen met moslims in het Midden-Oosten. Waardoor de chaos zich uitbreidt. De media spreken nu van rellen. Er vallen doden, het hele Midden-Oosten is in rep en roer. "Vrijheid van meningsuiting! roepen wij. "Het zijn maar een paar tekeningetjes!" We zuchtten en begrijpen al de commotie niet en denken 'het is altijd wat.' En zo zorgen ook hier de mensen met macht (de media) ervoor dat wij een vreemd vervormd beeld krijgen van mensen in het Midden-Oosten/moslims. Want waarom stortten ze zich niet op het hoe en waarom? Waarom vragen ze zich niet af waarom de Deense moslims niet als eerste kwaad zijn geworden? Waarom wenden zij hun macht niet aan om ons westerlingen, en daar horen ook een heleboel moslims bij, te laten zien dat de prenten van ondergeschikt belang zijn. Dat het gaat om iets veel en veel groters, waar prenten en scheldwoorden alleen maar vonkjes zijn om een groot vuur aan te wakkeren. Ik weet geen oplossing, misschien is die er ook niet. Zelf blijven nadenken is alles wat we kunnen doen.

Doornroosje, de lach en de traan

erdomd! Het is ze weer gelukt. Wederom zat Doornroosje compleet met trillend onderlipje en natte oogjes op de bank. Onderwijl al mijn mystieke krachten (...) aanwendend om het einde te beïnvloeden. Wat overigens niet lukte. Jammer genoeg. Ze ging wéér dood. En het was wéér verschrikkelijk. Ik zou bijna zeggen onverwacht. Ware het niet dat ik haar overlijden al tig keer meegemaakt heb. De Moulin Rouge is een kolere film. En 'Your song' is een kolere nummer. Nee. Dat neem ik terug. Een mooie avond in 2001. Verjaardag. Zes meiden, waaronder Doornroosje, in een bioscoop. Achter mij zat J. Met zijn ouders. Dat 'ie J. heete, daar kwam ik pas later achter. Hij had zwarte krullen en groen-blauwe ogen. En een litteken op zijn wang. En hij was Joods. Wat ik enorm exotisch vond. Maar goed, ik dwaal af. Dat was dus de eerste keer dat ik Moulin Rouge zag. Kent u 'Romeo+Juliet'? Nóg zo één. Het is mij verboden die film thuis nog te kijken. Tránen met tuiten. "Haar arm! Kijk dan naar haar arm! Ze leeft nog!" Drie dagen van slag. Hoedanook. Na Moulin Rouge had ik behoefte aan humor. Dus ik kijk Seinfeld maar weer eens. Verdomd! Het is ze weer gelukt. "Hahá! Die Kramer..."

Doornroosje voelt zich onbegrepen

" at gelóóf je toch niet?!" riep Doornroosje opgewonden. "Nou nou," zei Ma. "Watte?" vroeg Zus A. die zowaar haar MSN verkeer even stopte. "Hier! Op het het nieuws. Nieuwe diersoorten ontdekt!" Het bleef even stil. "Ja. Dus?" "Jamaar, die beesten zaten gewoon op die man z'n arm!" Zus A. typte er weer lustig op los. "Ze waren niet báng!" Stilte. "Omdat ze nog nooit mensen gezien hadden..." probeerde ik nog. "Uhuh," zei Zus A. Ik besefte dat de zwaarte van deze ontdekking niet helemaal doordrong tot het eeltige hart van mijn bloedverwanten. Ik schat u gevoeliger in, lieve lezers. (Dit mag u opvatten als een waarschuwing.) Het is niet zozeer de ontdekking als wel de reactie van de dieren. En niet zozeer de reactie van de dieren als wel de symboliek daarvan. Als u het niet heeft gezien, beeldt u zich dit dan even in: Een wetenschapper. In de rimboe van Nieuw-Guinea. Een vogel. Geen parkiet, geen duif, geen stadsmus. Een Wilde Vogel. Die denkt: "Ach gut. Kijk nu. Zo'n beest heb ik nog nooit gezien." Niet wetende en er niet eens van uitgaande dat dit wezen wel eens Groot Gevaar zou kunnen betekenen. "De dieren leken totaal niet bang, wat erop duidt dat ze niet eerder een mens tegenkwamen." Het zit hem in dat 'wat erop duidt.' De Wilde Vogel weet niet dat het grote wezen langzaam hun gezamelijke leefgebied verwoest, en verstopt zich daarom ook niet bij voorbaat al. Niet de angst, maar de nieuwsgierigheid naar het onbekende overheerst. De puurheid, de onbevangenheid. De naïviteit ook. "Beetje groot, dit beest. Lelijk ook. Maar ach. Kom. Laat ik eens op zijn arm gaan zitten." "Laat staan! Laat stáán!" schreeuwde Zus A. toen Ma langs een muziekzender zapte. "Kijk dat gebit dan, Sief! Hij het gewoon diamanten in z'n porum!" "Uhuh," zei ik.

Zoals de wereld draait

" aarom krijgen hun eigenlijk niks?" vroeg ik aan niemand in het speciaal. "Wie?" vroeg Zus C. "Dat donkere meisje en Mike Kasnoff," zei ik. (Ik ben een passieve 'As The World Turns' kijker, moet u weten. Zussen volgen het en ik zit erbij en doe andere dingen. Behalve als ik me echt verveel dan. Of als Mike Kasnoff in beeld is. Want dat is een lekker ding. En tevens de enige die ik bij naam ken, hoor.) "Weet ik ut," zei Zus C. "Omdat ze zwart is," bemoeide Zus A. zich ermee. "Racist," zei ik. "Hoezo?! Het is toch zo?!" "Helemaal niet," zei ik. (Dat wist ik eigenlijk niet, maar ik wilde graag gelijk.) "Helemaal wel. Er zitten wel zwarten in, maar die gaan alleen maar óm met de witten." Ik was geschokt. En dat zei ik ook. "Ik ben geschokt." (Nou ja goed, ik zei feitelijk: "Da's gelul.") "Eigenlijk heb ze wel gelijk," viel Zus C. Zus A. bij. "Hier!" zei Zus A. "Want ze hebben ook geen boeiende verhaallijnen, hè?" "Nou ja!" zei ik. "Zo is het gewoon," zei Zus A. "Wat een fokking hypocrieten, die Amerikanen," zei ik. (En stiekem grinnikte ik zelfingenomen. Want ik had dus weer gelijk. Maar ik was ook wel verontwaardigd, hoor, want Doornroosje is erg voor rassenvermenging. En u ook, als dit weblog u lief is.) "Tsja," zei Zus A. Vandaag keken we weer. (En ik schaam me te zeggen dat ik ondertussen nog 4 mensen bij naam ken, buiten Mike Kasnoff.) "Moe je nou es kijken Sief," zei Zus A. "Mike Kasnoff?" vroeg ik. "Nee," zei Zus A. Maar ik keek toch. En toen zag ik dus Margo (5) en Doc (6, maar eigenlijk telt hij niet mee, want hij heeft maar een bijrol). En Doc is zwart en Margo is wit. En getrouwd met kinderen trouwens. En ze waren aan het kussen. En wat al niet meer. (Maar dat zag je niet allemaal, wat het blijft een Amerikaanse soap.) "Nou nou," zei ik. "Ja," zei Zus A. "Maar d'r zit nog geen homo in," zei ik toen maar. "Nee," zei Zus A. "Wat een fokking hypocrieten, die Amerikanen," zei ik blij. "Tsja," zei Zus A.

Llink

k had er nog niet zo lang geleden één. Het was een beetje stout en stiekem. Het was cult. (Dit is een vrij gewaagde uitspraak, gezien ik de precieze betekenis van het woord nooit helemaal begrepen heb...) 's Nachts in de zendtijd van SBS 6. Sixpack, 's Neerlands kleinste omroep. En nu heb ik er dus nóg één. Een favoriete omroep. Llink. Al zenden ze gewoon netjes overdag uit, op Nederland 3. Ik had het al eerder over Mr. Kahoona Positive Happiness Show. En vandaag nog zo'n prettig programma gezien: De Milieuridders. Voor lezers die te lui zijn om te klikken: 'LLiNK vertegenwoordigt een stroming van mensen die zich betrokken voelt bij medemensen en hun leefomgeving. Mensen die op hun eigen manier een bijdrage leveren of willen leveren aan een betere wereld. Tot deze stroming behoren groeiende maatschappelijke groeperingen als praktisch idealisten, nieuwe geëngageerden en de betrokken wereldburgers.' En één van de presentatoren van, over De Milieuridders: 'Er mag ook best gelachen worden. Ongezond uitziende vegetariërs die dwangmatig hun maaltijd eerst in de vorm van een bloemetje moeten borduren, krijgen òòk aandacht.' Zo ziet Doornroosje televisie graag.

Hóe zei u?

oornroosje kijkt de herhaling van het briljante programma 'De wereld draait door.' Dat Matthijs van Nieuwkerk zegt dat Tygo Gernandt één van 's Neerlands beste acteurs is, vind Doornroosje logisch. Want zo is het nu eenmaal. Wat haar wel verbaasd, is dat M.v.N. zegt dat Tygo sexy is. (Hmmm. Hier zou de Privé een goede kop van kunnen maken, maar zo bedoel ik het helemaal niet!) Letterlijk: "Jij hebt dat demonische en tegelijkertijd sexye (?)." (U ziet, belangrijk nuanceverschil) Hulde M.v.N.! Omdat hij zegt wat hij vind, zonder bang te zijn dat dit het treurige masker van zogenaamde macho 'mannelijkheid' (Dat vrijwel iedere man/jongen die ik ken/tegenkom heeft. Homo's uitgezonderd.) aantast. (Wat allemaal niet wegneemt dat Doornroosje nog steeds tégen de metroseksueel is. Zou M.v.N. zijn gezicht scrubben? Neen toch?) Doornroosje zegt: Matthijs van Nieuwkerk is een Held en een Man met een hoofdletter.

Domme juf Doornroosje

ijn school was net op het journaal. Een kort item over PABO studenten die doorgaans slechter rekenen dan de gemiddelde groep 8 leerling. Zal best, ja. Ik ken genoeg mensen die meer dan 1 poging nodig hadden om in de eerste klas het tentamen 'gecijferdheid' te halen. Mezelf bijvoorbeeld. En mensen waarvan in hun stage in groep 7 of 8 blijkt dat ze het niveau niet aankunnen. Je schijnt nu van school afgeknikkerd te worden, als je het tentamen niet haalt. Hadden ze dat niet eerder in kunnen voeren?

Onrecht

et leven als brave (soort van) en onwetende burger, bevalt mij al 20 jaar bijzonder redelijk. Netjes betaalt ook Doornroosje iedere maand haar telefoonrekening (Voor het eerst in 3 jaar maar 20 Euro! Waarvoor absolute hulde.) en verzekering. Ik ben te lui heb het te druk om me te verdiepen in het hoe en waarom precies ik maandelijks 50 Euro voor dat laatste, over de digitale A2 stuur. Ik trek het als vanzelf van mijn STUFI af. Ben er dan ook jaren van overtuigd geweest dat ik 50 Euro minder kreeg dan mijn klasgenoten. Nou ja goed, ik weet (inmiddels) wel waaróm ik betaal, maar wat ik probeer te zeggen is dat het me in feite niet bijzonder interesseert. Ik denk er niet bij na wat ik iedere maand weer kwijt ben aan die zekerheid dat ik 'adequate' (hmmm...) zorg krijg, mocht ik ziek worden. Tot ik afgelopen week een brief van de verzekering kreeg. Er stond een heleboel in, maar waar het uiteindelijk op neer kwam was, dat ik in plaats van 50 Euro, voortaan 90 Euro per maand moet betalen. "Huh?" Dat was wat ik dacht en tegelijkertijd ging er ergens in mijn hoofd, heel heel zachtjes een belletje af. Voor ik er serieus acht op kon slaan, maakte de computer een soortgelijk geluid. "Hé! Vriendin L. op msn." En dat was dat. Gisteravond keken we het journaal. Wat betekent dat we om 8 uur de televisie op RTL 4 zetten en wachtten op iets waarbij we "Och!" en "Vreselijk!" ofzoiets kunnen roepen. Soms lachen we, want dan maken de nieuwlezers een foutje of dan vliegt er een bromvlieg door het beeld. Hoedanook. Er kwam een meneer in beeld. "Ik moet nu 40 Euro meer betalen." "En overweegt u om over te stappen op een andere verzekeringsmaatschappij?" vroeg de onzichtbare mevrouw die de vragen stelde. "Euhmmm. Nee. Ik ben toch een beetje bang om over te stappen en het allemaal uit te gaan zoeken. Dan blijf ik liever bij wat ik al heb." Rrring! Rrring! RRRING! Deed het alarmbelletje in mijn hoofd. Genaaid worden uit onwetendheid is tot daar aan toe. Maar het willens en wetens zomaar over je heen laten komen is wel even iets anders. "Ma!" riep ik gepikeerd. "Dit hoeven wij toch niet te pikken?!" "Watte?" mompelde Ma, die zoals altijd in slaap was gesukkeld. (Dit terwijl zij diegene is die iedere avond persé het 8 uur journaal wil zien, terwijl wij GTST willen kijken. Maar dit geheel terzijde.) "Ik moet óók meer betalen! Negentig Euro!" "Hmmm..." Ze was niet bijzonder onder de indruk. Ze maakte zelfs aanstalten haar ogen weer te sluiten. "We worden genaaid waar we bij zitten!" "En wagaje d'r aan doen dan?" geeuwde ze. "Het is... Ik ga... Ik..." Verdomd. Wat dóet een brave maar niet zo onwetende burger?

Mr. Kahoona, de chocoladeletter en Doornroosje

n de linkerkeukenlade naast het fornuis, ligt een chocoladeletter met mijn naam erop. Letterlijk. In het schitterende schoonschrift van Oma. Ik ben in 5 dagen nog niet eens bij de eerste bolling van de 'S.' Di-sci-pli-ne. Waarvoor hulde, Doornroosje.

---

ls ik er per toeval langs zap, blijf ik altijd hangen. 'Mr. Kahoona Positive Happiness Show' heet het, ontdekte ik net. Gepresenteerd door de 'virtuele Indiase goeroe' Mr. Kahoona. Waar het precies over gaat kan ik u niet vertellen, de stukjes die ik in de afgelopen weken heb gezien beloven in ieder geval heel wat goeds. Gaat dat zien dus, donderdag om 19:50 op (nu nog) Nederland 3. In een item over cruise schepen die het koraal vernietigen, een pracht van een quote over onze onverschilligheid jegens milieuvervuiling: "Kent u dat verhaal over die man die van een wolkenkrabber afsprong? Na iedere verdieping die hij passeerde riep hij: 'Tot nu toe gaat het goed, tot nu toe gaat het goed!" Ik zeg u, het is niet minder dan briljant. (Click tha pic)

Eindhoven de gekstuuuh! (Hmmja...ok...)

ver de kwaliteit van de wedstrijd en de tweede helft in het bijzonder, gaan we het maar niet hebben. Maahaar... PSV won met 2-0 van Fenebahçe! (En, niet geheel onbelangrijk, Alex was anderhalve seconde shirtloos te bewonderen.) Juichen we even mee?

Doornroosje ontkent

" é Sief!" riep Ma. "Je ex-grote liefde is op teevee." Ik dacht na. De zanger van V.O.F. de kunst was de eerste die bij me op kwam. De goede man was in een ver verleden Doornroosje's eerste huwelijkskandidaat. Vraag me niet waarom. (Al zou zijn liedje op Annie M.G. Schmidt's 'Dikkertje Dap' daar best iets mee te maken kunnen hebben...) Ik staarde naar de televisie. 'Jensen.' [terzijde]Hij is verontrustend charmant de laatste tijd, is het u ook opgevallen?[/terzijde] Naast die schlemiel van een sidekick op de bank, zat een grote, vrij harige man. "Wies dat?" Ma rolde met haar ogen. "Doe niet alsof je dat niet weet." "Nee echt, wie dan?" "John de Wolf!" Ik bleef even stil. "Wat? Die voetballer?" "Hè hè!" "Je hebt me toch geen Anita genoemd, zeg, tjeezus... Die heb ik helemaal nooit leuk gevonden!" ontkende ik fel. "Hou toch op! Hij kwam zelfs nog voor die Dikkertje Dap zanger!" lachte Ma schamper. Zijn leven in twee minuten, flitste over het scherm. Een jonge, lange, eveneens vrij baardige man met lang blond haar rende heen en weer over het scherm. Er begon mij iets te dagen. Heel in de verte. Ik kreeg het ineens een beetje warm, met name in mijn gezicht. Ma kwam niet meer bij. "Há!" lachte ze triomfantelijk. Ik gooide half boos, half beschaamd een kussen naar haar hoofd. "Nou en?! Vroeger was 'ie best leuk..." (N.B. U kent mijn excuus, hè...?)

De wereld draait door

atthijs van Nieuwkerk has left the building. Hulde!

Bedtijd

k vermaak mij prima met het teruglezen van oude logs. Maar nu ik mijzelf betrapt heb op het meepraten met een van de 'contact-reclames' die achter mij op de t.v. voorbij komen ("Hallo ik ben Hannie, 79 jaar, ik ben op zoek naar vriendschap en misschien wel meer..." HUIVER!) weet ik dat het tijd is om te gaan slapen...

Wax on, wax off

Mister Miyagi is niet meer. (click tha pic)

Nederhop

" ij gaat mee naar Diemen Zuid, mee naar Diemen zuid, want je ziet er lekker uit," zingt Zus C. om de haverklap. Dit tot grote irritatie van Doornroosje. Want dit staaltje rijmelarij is van het kaliber 'De Sint zat te denken, wat hij jou eens zou schenken." Absoluut kansloos dus. Desalniettemin heeft Doornroosje vandaag al meerdere malen de neiging moeten ondrukken mee te hummen. "...mee naar Diemen Zuid want je ziet er lekker..." Aaargh! Kop dicht!

Doornroosje zwicht (3)

a 10 veel te korte uren, ben ik er Kapot van. Ik heb de laatste bladzijde drie keer overgelezen en kan het allemaal nog steeds niet geloven. Wat een onbeschrijfelijk drama! Hoe nu verder? Hoe-nu-ver-der?

Doornroosje zwicht (2)

n nu ga ik slapen, verdeuri!

Doornroosje zwicht

iet dat ik in mijn Halloween kostuum voor de boekhandel overnacht, hoor, maar ik hou wel van Harry Potter ja. Ik zou graag zeggen dat ik voor de hype losbarstte al fan was, maar in feite gebeurde dat pas toen het tweede boek uitkwam. Sindsdien kijkt ook Doornroosje iedere zoveel tijd uit naar de Nederlandse vertaling van het nieuwste deel. Ik had besloten eerst de drie delen die ik nog niet heb te kopen, voor ik zou beginnen aan 'De halfbloed prins.' Dapper toog ik vanmiddag naar de Etos. Voor conditioner. Meer niet. Het verliep allemaal bijzonder voorspoedig. In een flits had ik de stapel gezien en toen snel mijn blik afgewend. "Vandaag niet, vandaag niet, vandaag niet..." momplde ik voor me uit. Bij de kassa ging het bijna mis. Toen de kassa mevrouw iets met het pin apparaat deed, stak ik vlug mijn hand uit en streelde het in plastic gehulde boek. Voelde goed. Voelde erg goed. "Alleen de achterkant lezen." Dat kon geen kwaad, besloot ik. De letters danste voor mijn ogen. "Hij is goed, hoor," zei de kassa mevrouw plotseling. Ik trok vlug mijn handen van het boek. "Vandaag niet," glimlachte ik een beetje beverig. Met geheven hoofd schreed ik even later de Etos uit. Naar rechts, de trambaan over. Hoe het precies kwam weet ik niet, maar er knapte iets. Mijn wilskracht in feite. Resoluut draaide ik me om en rende terug de winkel in. De kassa mevrouw grinnikte toen ik blozend het boek afrekende. "Daar krijg je geen spijt van, hoor." En nu ligt hij dus op tafel. 'Harry Potter en de halfbloed prins.' Ik heb afgewassen. De vloer gezogen. En zometeen ga ik koken. En straks, als ik al mijn nagels tot bloedens toe heb afgekloven en ik geen sigaret meer kan zien, loop ik naar de tafel, ruk het plastic van het boek en... Oh vreugde! Oh zaligheid! Genieten, lieve lezers. Ge-nie-ten.

GTST

ie Sjors mogen ze van mij ook afschieten. Het is haar eigen schuld. Moet ze Bing (gedraag je eens als een man en dump die chick!) maar niet laten zitten en regelrecht in de klauwen van die Nina drijven. En over Nina gesproken, is er dan niemand die het gek vind dat het kind na een paar weken in een psychiatrische kliniek, zeker 5 jaar ouder geworden is? Exuseert u me nu weer even. Dian (die met Nick flirt) is net bezig Dennis (die met Charlie heeft) te kussen, terwijl op dat moment Charlie en Nick (waarvan die eerste die laatste zijn bal eraf heeft gehakt met een kroonluchter) hetzelfde doen! ...Ik heb zó geen leven...

Doornroosje droomt nog even verder...

noemt Brad, Johnny, Orlando of George. De 'fairest of them all' is voor Doornroosje sinds jaar en dag echter, de heer Ledger. Heath (What's in a name?) Ledger. Hij is dus vader geworden, vorige week. Geen onoverkomelijk probleem, hoor. Doornroosje heeft geen enkel bezwaar moeder te worden van zijn tweede leg... Bron

Ja hoor

ok dát nog... Aan de andere kant, kreeg ik dit pasgeleden toegestuurd vanuit betrouwbare bron: Scarlet past commercial kindermobieltje aan Uitgegeven: 4 november 2005 10:48 Laatst gewijzigd: 4 november 2005 10:53 LELYSTAD - Telecombedrijf Scarlet komt vanaf maandag met een aangepaste versie van de televisiereclame waarin het zijn kindermobieltje aanprijst. De prijsvechter reageert hiermee op klachten dat de beelden onkies zijn. In het filmpje kondigt een in een witte bikini geklede kleuter, zittend op een bankje, de geneugten van een kindermobieltje aan. Aan het eind neemt zij bellend met haar kindermobieltje een uitdagende pose aan. "We hebben besloten dit shot weg te laten", aldus een woordvoerster. Vorige maand had de Reclame Code Commissie al geoordeeld dat de commercial niet in strijd is met de goede smaak en zeden. Scarlet heeft desondanks besloten enigszins tegemoet te komen aan de klachten. Ook reclameborden waarop de schaars geklede kleuter, met mobiel, naast een volwassen vrouw in bikini staat, zijn vanaf volgende week weg. Ook hierover had Scarlet kritiek gekregen. "De campagne loopt echter gewoon af. Onze billboards hangen maar twee weken." Dus deze pop-ups zullen binnenkort ook wel verleden tijd zijn. Há! Zeggen we dan.

Muzak en poffertjes

een opwindende avonturen vandaag. Hoogtepunt van de dag waren de poffertjes met heel veel poedersuiker om half 2. Doornroosje zoekt muzak en vermaakt zich verder prima. Daar niet van. 'Mass Destruction' van Faithless. 'Praise You,' 'Weapon of Choice' en 'Funk Soul Brother' van Fatboy Slim. 'Rome wasn't build in a day' van Morcheeba. 'Bohemian like you' van the Dandy Warhols. 'Take your mama' van Scissor Sisters. 'Seven Nation Army' van the White Stripes.

Doornroosje heeft een moreel bezwaar

k werd al een beetje onpasselijk van Beau v. E. v. D. in zijn onderhose. Maar dat was dan nog wel grappig. Die nieuwe reclame van Scarlet. Eerst een blonde deerne in kanten ondergoed. De grap is dat Beau haar stem doet. Ik rol er niet van de bank van, maar de eerste keer was het best leuk. Na een andere reclame het vervolg op de blonde deerne. Een blond meisje van een jaar of 5. In kanten ondergoed. Het is niet zozeer wat ze draagt. Het zijn niet die wapperende haren. De poses die het meisje aanneemt zijn hartstikke onschuldig enzo. Het is gewoon grappig bedoeld. Met die stem en die vrouw en dan dat meisje. Haha. Maar toch. Nee. Het zit me toch niet lekker. Het risico om te klinken als een geschokte EO-muts, inclusief beschuldigend vingertje, neem ik maar. De blonde dame in lingerie. De reclame heeft toch een bepaalde seksuele lading. Of ladinkje. En om daarna nou zo'n kleuter neer te zetten in haar ondergoed. Zet dan een jongetje neer in zijn boxershort net als Beau met een bodybuilder lichaam. Of haal datzelfde geintje uit met die vrouw en dat meisje. Ofzo. Maar niet iets dat vaag erotisch is en daarna zo'n kind. Terwijl ik dit typ denk ik "Waar maak je je druk om Doornroosje?" En dat dacht ik vaker toen ik die reclame voorbij zag komen. Misschien ben ik niet zo ruimdenkend als ik dacht. Maar ik kan er niks aan doen. Het zit me niet lekker. Zo.

Doornroosje pinkt een traantje weg

et begon allemaal niet al te best. Midden in mijn kledingcrisis, belde Ma. Of ik maar even de kaartjes met Zus A. op wilde halen. In feite blafte ze mijn volledige naam, "kaartjes!" en "nu"! Ma was verder niet geinteresseerd in de staat waarin ik op dat moment verkeerde. Dus ik ging. Uiteindelijk. De reis was leuk. Zus A. en ik fotografeerden als ware toeristen heel Den Haag met mijn mobieltje. Ik schijn een Japanse overgrootvader te hebben gehad, dus dat verklaard een hoop. Toen we dan eindelijk om 8 uur klaar zaten in die barstensvolle zaal, voelde ik het kriebelen. Boven ons zat een man op een stel veelbelovende djembé's te roffelen. Op het moment dat een Afrikaanse vrouw haar mond opendeed, was ik klaar om weggedragen te worden. Ongelofelijk wat een geluid, wat een stem. Mensen in prachtige dierenkostuums, geweldige dansers, zangers, onbeschrijfelijk mooie decors. Ik hield het niet droog, in ieder geval niet de eerste helft en daarna iedere keer wanneer de Afrikaanse vrouw begon te zingen. Zelfs de meest emotioneel stabiele Zus A. was er stil van. Ik zeg u, gaat dat zien!

Muzak!

ete Philly! Pete Philly! Pete Philly! En nu ik toch aan 't I-meshen ben... Outlandish met Aicha. Kanye West ft Jamie Foxx met Golddigger. John Legend met Ordinary People. Oh ja. Pete Philly!

Wubske

et is soms jaren wachten tot de gelegenheid zich voordoet. Maar dan heb je ook wel een moment te pakken. Het gebruiken van een woord op het juiste moment, in de juiste context, is zo makkelijk nog niet. Dat vergt geduld en enig gevoel voor drama. Vandaag, lieve lezers, is zo'n moment. Doornroosje kijkt Barend en van Dorp. (Dat ik niet aan de nieuwe tune kan wennen, doet even niet terzake) Een van de gasten vanavond, is de heer Ockels. De heer Wubbo Ockels. Toen ik die naam in groep 7 (we schrijven 1995) voor het eerst in mijn aardrijkskunde boek tegenkwam, als zijnde de eerste Nederlander op de maan (update 24 sept: *kuch*Peng wees me erop dat de heer Ockels de eerste Hollandse astronaut is en in het geheel niet op de maan geweest is. Schaamschaamschaam), geloofde ik het niet. De eerste Nederlander. Op de maan. In de ruimte. Naam: Wubbo Ockels. Wie verzint zoiets? Wubbo. Wub. Wubske. Hoedanook. Ik kan niet anders zeggen. Wubbo Ockels, eerste Hollander op de maan in de ruimte, is een (en nu komt 'ie) INNEMEND man. Dat bruine hoofdje. Dat vriendelijke lachje. Innemend. En dat is 'ie.

Chauvinisme is geen zonde...

Lange Frans & Baas B - Het Land Van Ik kom uit het land van Pim Fortuin en Volkert van de G. Het land van Theo van Gogh en Mohammed B Kom uit het land van kroketten, frikadellen Die je tot aan de Spaanse kust kunt bestellen Kom uit het land waar index nooit uit de mode raken waar ze je kraken op het moment dat je het groot gaat maken Kom uit het land van rood wit blauw en de gouden leeuw Plunderen de wereld noemen het de gouden eeuw Kom uit het land van wietplantages en fietsvierdaagses Het land waar je een junkie om een fiets kan vragen Het land dat kampioen werd in '88 Het land van haring happen,dijken en grachten Kom uit het land van, het land van lange Fransie Dit is het land waar ik thuis kom na vakantie Kom uit het land waar ik in 1982 geboren ben Waar ik de guldens aan de euro verloren ben Het land dat meedoet aan de oorlog in Irak Want ome Bush heeft Balkenende in zijn zak Het land van gierig zijn maakt gewoon helemaal niet uit De Baas B komt toch wel weer uit Diemen zuid Het land van rellen tussen Ajax en Feyenoord Maar wanneer Oranje speelt iedereen er bij hoort Het land van Johan Kruijf en Aben Lenstra Het legioen laat de leeuw niet in zijn hemd staan Het land waar we elke dag hopen op wat beter weer Die Piet Paulusma vertrouw ik voor geen meter meer Het land dat vrij is sinds '45 Het land waar ik blijf, ik vind het er heerlijk Eerlijk Ik kom uit het land waar je door heen rijdt in 3 uurtjes Met een ander dialect elke 10 minuutjes Kom uit het land waar op papier een plek voor iedereen is En XTC, export nummer 1 is Kom uit het land waar Andre Hazes over 100 jaar in elk café nog steeds de baas is Kom uit het land waar Peter Gert-Jan Raymond en Jutten Frans Bart en Ali de game runnen Kom uit het land waar hiphop een kind van 30 is En je mag zelf weer gaan vullen hoe vet dat is Het land waar als je rijk wordt je zoveel inlevert En dat je bij jezelf denkt, hoeveel zin heeft het? Het land waar prostitutie en blowen mag Het land van sinterklaas en koninginnedag Dit is het land waar ik verloren en bedrogen ben Kom uit het land waar ik geboren en getogen ben Kom uit het land met de meeste culturen per vierkante meter Maar men is bang om bij de buren te gaan eten En integratie is een schitterend woord Maar shit is fucking bitter wanneer niemand het hoort Ik deel mijn land met Turken en Marokanen, Antilianen, Molukkers en Surinamers Het land waar we samen veels te veel opkroppen En wereldwijd gerepresent zijn door Harry Potter Het land waar apartheid, internationaal het meest bekende woord is uit de Nederlandse taal Kom uit het land wat tikt als een tijdbom Het land dat eet om zes uur en ook nog eens op tijd komt Dit is het land waar ik zal overwinnen aan het einde Totdat je deze meezingt aan de ArenAlijnen En tot die tijd zal ik schijnen ik heb mijn hart verpand Dit is voor Nederland, Baas B Lange Frans ...zo blijkt maar eens.

Pauze van de pauze

oed. Even een kleine onderbreking. Het gaat tenslotte om een boekenlijstje. Doornroosje houdt van boeken. Doornroosje houdt van lijstjes. Ik zou zeggen: het kan niet op. Ik ga even uit van een lijst van 10, tenzij ik niet verder kom dan 2 (kleine kans) of na de 10 besluit dat ik mijn lijstje moet uitbreiden (iets grotere kans). Daar ga ik. Na het eerste boek, in willekeurige volgorde. Leest u even mee? 1. Kerewin van Keri Hulme. Twee jaar geleden, een weekje Griekenland. Tante J. mest eens in de zoveel tijd haar boeken en tijdschriften-kast uit en laat mij er dan als eerste op los. Zo kwam ik aan Kerewin. Een blanke vrouw/kluizenaar op Nieuw-Zeeland, die alleen (joh) in een toren woont. Tot op een dag een klein, blond jongetje inbreekt en haar hele leven overhoop haalt, met behulp van zijn alcoholische Maori adoptie-vader. Beste mensen, lees dit boek. Maar doe het niet, ik herhaal NIET op vakantie. Ik was drie volle dagen van slag van al het leed, de misère en ellende. Er werd, vond ik toen, heel veel aandacht besteed aan de ellende en te weinig aan de goede afloop. Toen ik het boek later nog eens las, verdween dit gevoel echter, het begin wat zo vaag had geleken, de eerste keer dat ik het boek las, begreep ik ineens. Moeilijk om woorden te vinden voor de manier waarop Keri Hulme schrijft, als een gedicht of als muziek, dat komt er nog het dichtste bij in de buurt. Een dromerig, sprookjesachtig verhaal, ontzettend wreed (niet in de zin van cool, vet, vers, te gek, enz.). Het mafste vond ik nog wel dat tijdens het lezen, ik het idee had dat ik wist hoe Maori klonk en dat ik het kon verstaan. Er komen regelmatig zinnen en opmerkingen in het Maori voor, die achterin het boek staan vertaald, maar daar heb ik vrijwel niet naar gekeken. Ik vraag me af of meerdere mensen dit hadden. (Vreest u niet, dit is het enige boek waar ik zoveel regels aan zal wijden.) 2. Het parfum door Patrick Susskind. Geen idee waarom ik dit boek wilde lezen. Ik kwam het toevallig in de bieb tegen en er stond geen tekst op de achterkant. Normaal zet ik het dan weg, maar dit boek nam ik toch mee naar huis. Gelukkig maar, achteraf gezien. Over een man die op een (hilarisch) wrede manier ter wereld komt en op een al even wrde (vreemde) manier aan zijn einde komt. Hij is de overtreffende trap van een buitenbeentje, hij is een misselijkmakend, gedrocht, iets dat niet zozeer door zijn uiterlijk komt, blijkt later, maar door het feit dat hij geen lichaamsgeur bezit. Ik ga er verder niet teveel over zeggen, maar ook dit boek is geweldig, ook poëtisch haast, de beschrijvingen van geur met al zijn lagen. 3. Le petit prince door Antoine de Saix Exupery Een filosofisch sprookje, over een kleine prins die uit de ruimte op aarde komt. Wat kan ik erover zeggen? Briljant. 4. De vriendschap door Connie Palmen. Er zijn Connie haters en Connie lovers. Ik weet niet bij welke groep ik hoor, ik heb eerlijk gezegd geen mening over haar persoonlijk. De Vriendschap was echter 1 van de eerste 'volwassen' boeken die ik las en lees hem nu nog wel eens, al kan ik hele passages dromen. Veel herkenning, veel klein en groot leed. Roelatie, dit boek. 5. Tom Tippelaar door Annie M.G. Schmidt en misschien meer nog: Jan Marinus Verhey. Over een jongen met flaporen die erop uittrekt om zijn oom op Neuseiland te bezoeken. De tekeningen zijn Briljant (in feite is het meer dan briljant, er moet een heel nieuw woord voor uitgevonden worden) vol grapjes en verwijzingen. 6. Paravion door Hafid Bouazza. Weer zo'n sprookjesachtig verhaal, over drie generaties Marokkaanse mannen, die uiteindelijk in Nederland terecht komen. Ongelofelijk, hoe deze man een heel boek kan schrijven dat leest als een groot gedicht. 7. Moeder ik ben niet gelukkig door Peter van Straaten. Verzameling tekeningen/strips van Peter van Straaten. Ook bij tante J. gevonden. Schrijnend met een hoofdletter, deze strips, weer dat kleine leed. Zoals een klein jongetje dat een tekening laat zien aan zijn vader. Vader zit op een stoel en heeft de krant voor zijn hoofd. "Mooi jongen, maak er nog maar 1." ... Vreselijk. Prachtig. 8. De Hobbit door J.R.R. Tolkien. Als u niet ook Geniet van vreemde wezens, van hele beschavingen die niet menselijk zijn, is het onmogelijk uit te leggen wat dit boek teweeg brengt. Grote bak thee of koffie. Bank. Deken. Sigaretten. En dan op reis door woeste wouden, vergezeld door magische wezens. Tolkien richt het woord regelmatig tot zijn lezers, iets waar ik helemaal kippevel van krijg. Daarbij is het taalgebruik constant zwaar en gewichtig. 'Gegroet en wees welkom Doornroosje, dochter van C. kleindochter van J. die de machtige draak versloeg, moge zijn baard nooit uitvallen.' Zucht... 9. Het geheime dagboek van Adriaan Mole 13 ¾ jaar door Sue Townsend. Jaren geleden uit de boekenkast van tante J. geplukt (wordt wat saai nu). Hi-la-risch. 10. Tobbe door Mikael Engström. Een van de beste jeugdromans aller tijden, echt waar. Ik heb er al eens iets over geschreven en daar laat ik het bij. Voorlopig hou ik het even bij deze lijst, al heb ik er nu al spijt van dat ik Twee Cowboys niet heb genoemd, en De Heksen en Tin Toeval en de onderwereld en Fortuna's Dochter en Voor een verloren soldaat en De redding van Piggy Sneed en...en...en...

Zoek en gij zult vinden (uiteindelijk)

en Afro-Cubaanse vrouw op de stoep. Met een dikke sigaar. Een man met een baardje. Een knappe donkere. En nog één met gekke vlechten. Mijn clip, mijn liedje. Om 19:30 begon ik met I-meshen en Googlen. Met bovenstaande info zou ik hem vast snel vinden. 19:45: La Tortura van Shakira. Ok. goed begin. 19:52: Israelites van Desmond Decker. Hé! Leuk. 19:57: Groovejet van Spiller. "Why does it feel so good...tutututu" 20:16: Informer van Snow. Welja. 20:19: It's a pity van Tanya Stephens. Goed! Niet wat ik zoek. 21:02: Let's get down van Supafly ft Fishbowl. "I wanna feel the sunshine in my head, I wanna see your face when I wake up, let's get down, let's get down, let's get down, down, do..." Neen! Focus, Sifra, focus! 21:12: Wanhoop nabij. 21:17: Ma: "Kan ik nou al even mijn mail kij..." "Nee! ben bezig!" 21: 23: Kutnummer! Wil hem niet eens meer vindhé... 21:28: Download van Naci Orishas van Orishas voltooid! 'Naci Orishas' van Orishas

...

- WAKEMAN, Ohio - Sheriff's deputies found 11 children locked in cages less than 3½ feet high inside a home, but a couple denied they had abused or neglected the children. Lees meer

Lyrics (1)

Mississippi Goddam! The name of this tune is mississippi goddam And I mean every word of it Alabama's gotten me so upset Tennessee made me lose my rest And everybody knows about mississippi goddam Alabama's gotten me so upset Tennessee made me lose my rest And everybody knows about mississippi goddam Can't you see it Can't you feel it It's all in the air I can't stand the pressure much longer Somebody say a prayer Alabama's gotten me so upset Tennessee made me lose my rest And everybody knows about mississippi goddam This is a show tune But the show hasn't been written for it, yet Hound dogs on my trail School children sitting in jail Black cat cross my path I think every day's gonna be my last Lord have mercy on this land of mine We all gonna get it in due time I don't belong here I don't belong there I've even stopped believing in prayer Don't tell me I tell you Me and my people just about due I've been there so I know They keep on saying go slow! But that's just the trouble Do it slow Washing the windows Do it slow Picking the cotton Do it slow You're just plain rotten Do it slow You're too damn lazy Do it slow The thinking's crazy Do it slow Where am I going What am I doing I don't know I don't know Just try to do your very best Stand up be counted with all the rest For everybody knows about mississippi goddam I made you thought I was kiddin' didn't we Picket lines School boy cots They try to say it's a communist plot All I want is equality For my sister my brother my people and me Yes you lied to me all these years You told me to wash and clean my ears And talk real fine just like a lady And you'd stop calling me sister sadie Oh but this whole country is full of lies You're all gonna die and die like flies I don't trust you any more You keep on saying go slow! Go slow! But that's just the trouble Do it slow Desegregation Do it slow Mass participation Do it slow Reunification Do it slow Do things gradually Do it slow But bring more tragedy Do it slow Why don't you see it Why don't you feel it I don't know I don't know You don't have to live next to me Just give me my equality Everybody knows about mississippi Everybody knows about alabama Everybody knows about mississippi goddam That's it! 'Mississippi Goddam' van Nina Simone

Eet meisje! Eet!

Het zijn niet mijn meest favoriete personen op deze wereld. Ze maken hap-slik-weg (och wat een woordspeling) filmpjes en dito muziek. Te gemaakt, te leeg, te suf, te... u begrijpt het wel. Dit vind ik echter wel erg triest. In navolging van de in den beginne mooie (en toch redelijk gezond uitziende) Nicole Ritchie en Olson tweeling, doen ook Hilary Duff (links) en Lindsay Lohan (rechts) mee met de hongerstaking. Dan vraag ik mij toch ernstig af of deze meiden geen oma (Doornroosje: "Nee, hoor, ik hoef even niks." Oma: "Appeltaart dus.") hebben...

Doornroosje voelt haar bloeddruk stijgen

oornroosje en Ma kijken Nova. Zoals vaker bij Grote Rampen, duurt het even voor de ernst van de zaak tot mij doordringt. Zo ook bij de watersnoodramp in New Orleans. Mensen die familie en huis kwijt zijn. Overvolle opvangcentra. Tekort aan drinkwater. (Wat eigenlijk vrij ironisch is, als je erover nadenkt.) En dan die plunderaars. En het feit dat er in de Verenigde Staten van Amerika, godbetert, geen hulp op gang komt. Is dit nu wat wij Beschaving noemen? Hoe is het in vredesnaam mogelijk dat er voor een ramp in het rijke westen een speciale girorekening geopend moet worden?! Wonen wij dan niet in dat bevoorrechte deel van de wereld? Zoveel overvloed dat we er aan lijden. Overgewicht. Burn-out. Wij hebben het geld, de macht de middelen. Wij hebben internet. Guttegut. Wat zijn wij beschaafd. Wat voelen wij ons verheven. Wat hebben wij een medelijden met ontwikkelingslanden. Die allang ontwikkeld hadden kunnen zijn als we ook echt iets zouden doen, maar dat terzijde. Een vliegtuig in het gebouw van een metropool, een orkaan. En dat flinterdunne laagje beschaving, die facade gevoed door materieële welvaart, verdwijnt als sneeuw voor de zon. Wat is Bush uiteindelijk beter dan de eerste de beste corrupte dictator van een Bananenrepubliek ergens in Afrika? Het is het egoisme. Het zelfvoldane grijnslachje van de een of de andere MacDonalds vretende, wapens verzamelende, Amerikaanse Redneck, voor de televisie als Bush trots verkondigt 8 miljoen (miljard?!) aan de strijd tegen terrorisme besteed te hebben. Het is de onverschilligheid. Het is de onverschilligheid die ons rijke westerlingen tot minder dan 'de Wilden' maakt.

Een nieuw dieptepunt

at ik mij een rotje verveel, voer ik aan ter verdediging.

Hoe hoort het eigenlijk?

k had Oma al in geen weken (4) gezien. "Zo, zo, dat is lang geleden..." klonk het dan ook een beetje verwijtend, zoals alleen Oma en Ma kunnen doen. Ik heb ooit besloten alle boeken van Opa eens te lezen en zo belandde ik vandaag bij het etiquette-boek 'Hoe hoort het eigenlijk?' Een beetje (understatement) gedateerd en onbedoeld erg grappig. - Vrouwen die 'aan de lijn doen,' dienen dit te doen aan eigen tafel en in haar eigen huis. Een met zorg bereid dessert of een ander wat machtig gerecht te negeren omdat men naar eigen verkiezing aan het slank worden is, is een onbeleefdheid tegenover diegene, die zoveel zorg aan haar menu heeft besteed. - Over de etiquette van het carnaval behoeft niet veel te worden gezegd. Het feest van dolle jool met maskers en vermommingen is geen vrijbrief voor wangedrag. Wie dit niet wil aanvaarden, kan beter thuis blijven boven de Moerdijk. - Een heer die een dame begeleidt, zal de dame aan zijn rechterzijde laten lopen, dus links van haar gaan. Op trottoirs lopen heren die een dame begeleiden altijd aan de zijde van de rijweg. Dit geldt echter niet wanneer het trottoir zeer breed en ver van de rijweg verwijderd is. - In een restaurant, hotel, bioscoop of andere openbare gelegenheden vrage men niet: 'Waar is de w.c?' maar: 'Waar kan ik mijn handen wassen?' of: 'Waar kan ik mij even opkanppen?' - Handelingen die welopgevoede mensen onder alle omstandigheden nalaten in het bijzijn van anderen: Nagels uithalen, hetzij met een mesje, schaartje of opgerold tramkaartje. Krabben. Geeuwen. Sigarepunten afbijten en wegspuwen. Neurieën en fluiten. Wijzen naar iets of iemand. Met de pink in de oren wroeten. - Hoewel hieromtrent geen vaste voorschriften bestaan geldt het als snobistisch en van slechte smaak getuigend als een vrouw 's morgens vóór de lunch tijdens haar huishoudelijke bezigheden al ringen draagt. - Het innig kussen van jonge paartjes behoort a deux te gebeuren. - Wanneer een jongen in de tram iets zou laten vallen, zou het zeer misplaatst zijn als een dame dit opraapt. - Bij het praten in de tram, trein, wachtkamer, restaurant of andere plaats van publieke samenkomst, dient het noemen van namen onder alle omstandigheden te worden vermeden. - Het spreekt voorts vanzelf, dat men onbekenden waarschuwt wanneer zij zonder het te weten de lachlust van anderen opwekken, doordat er iets aan hun toilet niet in orde is. Uiteraard zal men niet iemand der andere sekse waarschuwen in zo'n geval. - Wat men niet kan zeggen en wat men in de plaats daarvan zeggen moet: Ik blief niet meer/ Nee dank u, niet meer. Hullie, zullie/ Zij Wat heb je op je brood?/ Wat heb je op je boterham? Ik heb geen centen/ Ik heb geen geld Wat, watte of wat ister?/ Pardon, ik heb u niet verstaan En ten slotte: - Halfheid is synoniem met laksheid en laksheid is de verderfelijke geest van laat-maar-waaien-wij-komen-er-zo-ook-wel! Weert de lafheid! Trek tegen haar ten strijde met alle middelen die u ten dienste staan want waar halfheid haar intrede doet door de achterdeur, daar vluchten de goede vormen aan de voorzijde de ramen uit! Het is maar dat u het weet. Zal Balkenende dit bedoelen met zijn normen en waarden kruistocht?

Vraagje...

aar is het decor van Dogville gebleven?

Sexy Smoking (2)

Omdat Doornroosje vandaag niets te melden heeft. Josh Homme van Queens of the Stone Age. Ook leuk. Toch?

Artemis Fowl

k heb zo mijn methodes om aan prettig leesvoer te komen. Goed om u heen kijken in de tram/ trein/ metro/ bus is aan te raden. Nietsvermoedende lezers begluren. Een al dan niet onderdrukt proestlachje, open mond, gekluif aan de nagels, een traantje. Mocht de lezer het boek op schoot houden, zodat de titel niet te zien is, wacht dan rustig af. Het moment dat hij/ zij het boek dichtslaat of even optilt, komt. Of niet. Maar dan vraagt u het maar gewoon. Aan de serie rondom 'Artemis Fowl' van Eoin Colfer kwam ik toen ik een aantal jaren geleden eens doelloos door de bieb drentelde. [terzijde] Drentelen is in mijn geval misschien niet het juiste woord. Het is meer een soort sloffen.[/terzijde] Doordat ik een hekel heb aan het gebruik van het bibliotheek computersysteem (omdat ik a. altijd titels en auteurs vergeet zodra ik het woord 'zoeken' zie staan en b. licht agressief word van boeken die tot 2009 uitgeleend blijken te zijn) kies ik meestal op goed geluk wat boeken op basis van een interessante kaft ('Never judge a book by it's cover' is een mooie uitdrukking, maar niet erg praktisch als het daadwerkelijk om boeken gaat) of naam. Met die glitterend gouden omslag van 'Artemis Fowl' zat het dus wel goed. De woorden 'twaalfjarig crimineel meesterbrein' ' elfen' en 'elFBI' op de achterkant, prikkelden mijn nieuwsgierigheid nog iets meer. Een boek staat of valt met de eerste bladzijde (en de kaft uiteraard) Het is misschien (waarschijnlijk) niet de meest eerlijke of de meest intelligente methode, maar het werkt voor mij. In het geval van 'Artemis Fowl' bewees de methode zijn nut maar weer eens, want het boek werd hoe langer hoe boeiender en vooral ook, grappiger. De Ierse Eoin Colfer (heb ik het al gehad over deze pracht van een voornaam?) heeft een filmische (is het een woord?!), vlotte en hilarische (mijn bescheiden mening) manier van schrijven. De belevenissen van het twaalfjarige, ijskoude (maar o zo sympathieke) Ierse (plusplusplus) genie met het Volk (elfen, gnomen, kobolden, trollen) doen mij hardop lachen. De schrijver heeft niet zoveel verbazende manieren om de geloofwaardigheid van de vreemde wezens te vergroten, maar het is goed genoeg. De personages hebben zonder uitzondering in meer of mindere mate de nodige scherpe randjes in hun karakter en zijn gezegend met een flinke dosis kurkdroge humor. Heeft u vanochtend een jonge deerne in de bus naar Utrecht hardop zien/ horen lachen om haar rood glitterende boek, dan was het Doornroosje. (Om precies te zijn bij: "Hé, Gé," zei Slipper, en hij grinnikte alsof dat eenvoudige rijmpje het leukste grapje was dat hij ooit had gemaakt. En treurig genoeg was dat ook zo.) Ik moet nogal hard gelachen hebben, want ik hoorde mezelf boven Queens of the Stone Age's 'No one knows' uit. Het was vrij genant, eerlijk gezegd. Hoedanook. Mocht u me gezien hebben en mijn methode willen testen, dan weet u wat u te doen staat.

Alex deel 364 (ofzoiets)

e toekomstige meneer Doornroosje (Moet ik het nou weer herhalen?! Alex, mensen, Alex) schoot vandaag in eigen doel. Hij bleef uit ellende even op de grond liggen. Ik moet zeggen, dat ik hem nog nooit zo actief heb zien bewegen, de rest van de wedstrijd (voor zover ik kon zien in de samenvatting) Gelukkig werd het alsnog 2-1. (PSV-Vitesse) Geeft niet hoor, jochie. Je roeleert nog steeds.

Streetwise

n den beginne was er een beetje een overkill aan Ali B. in de media. Op televisie, op de radio, in de krant. Er was geen ontkomen aan. Nu hij weer iets minder te zien is, maar vaak genoeg, ga ik weer waarderen wat hij te zeggen heeft. Dat is volgens mij heel wat. Die jongen kan praten, niet te geloven. Waar haalt 'ie het vandaan. Het is echter veel vaker zinnig dan onzinnig. Knap. Zo viel ik vanmiddag in een programma van Paul Rosenmuller, waarin hij in Marokko met Ali sprak. Op de vraag van Rosenmuller, of hij zich meer Nederlander of meer Marokkaan voelde, antwoordde hij ongeveer zo: "Daar kan ik niet echt antwoord op geven. Ik zie het zo. Je hebt witte en je hebt donkere chocolade. Maar als je duo-penotti hebt, is het één pot chocola. Dat kun je niet scheiden." U mag het best weten. Daar word ik een beetje blij van.

Fussbal

k weet niet hoe het met u zit, maar ik zit alvast klaar in het rood-wit. PSV (Alexalexalex)-Ajax 20:00)

Huub Huub Barbatruc

' ierhonderd doden in India door zware regenval.' Zag ik op tekstbeeld staan, toen ik de t.v. aanzette. 'In het water drijven honderden lijken en dode dieren...' Op Nederland 3 veranderde Barbapapa net in een grote roze reddingsboei.

Dansend manvolk

ansende mannen zijn sexy. Er is geen twijfel over mogelijk. En met dansen bedoel ik niet de polonaise. Of van het ene been op het andere deinen, handen in de lucht en inhaken maar. Neen. Mannen die kunnen dansen, zijn goed in bed. Zegt Ma. Dus dat neem ik dan maar aan zonder verder te vragen. Want het blijft toch je moeder die zoiets zegt, terwijl je nietsvermoedend op de bank, kijkend naar 'Cubaanse passie in de polder' (Nederland 1, 23:00 uur, maandag) je nasi zit te eten. En dit is niet de eerste keer dat ze deze en aanverwante levenswijsheden met me deelt. Het liefst wanneer ik het niet verwacht. Jaja. Doornroosje heeft het zwaar. Hoedanook. Dansende mannen zijn sexy. Dat kan ik dan wel weer beamen. Ik noem een Mel Gibson in 'What women want.' Vince Vaughn (Die daar overigens niets voor hoeft te doen. Om sexy te zijn, bedoel ik.) in 'A cool dry place.' Of Sam Rockwell in 'Charlie's Angels 1.' Dad kan er trouwens ook wat van. Maar als u het niet erg vind, denk ik daar liever niet te diep over na.

Pijnlijk Prachtig

Het begint altijd ergens in de onderbuik. Schiet naar het hart, het hoofd en de tenen. Lachen en huilen tegelijkertijd. Sommige muziek is met recht voedsel voor de ziel. 'Chan Chan, Salsa Cuba, Cuba Havana' van Buena Vista Social Club. *update 19:15- Bessie Smith met Empty Bed Blues. De geschiedenis houdt een onuitputtelijke voorraad zinderde muziek voor me verborgen.*

Ghost world

eldzaam droog humoristische en herkenbare film gezien gisteren. Over twee vriendinnen in de vakantie, na het behalen van hun middelbare school diploma. Beide cynische outsiders and proud of it. De een (Scarlett Johanssen als Rebecca) begint steeds meer sociaal gangbare trekken te vertonen (dwz ze zoekt een baantje en huurt een appartement) de ander (Thora Birch als Enid) sluit vriendschap met een blues liefhebbende (hulde!) nerd van in de dertig. Hoe ze deze Seymour ontmoeten, zal ik niet verklappen. Dat op zich is al te schattig voor woorden. Hilarische film, op een niet hysterische manier. Quotes uit de film, via 's nets beste filmsite: Seymour: I can't relate to 99% of humanity. Rebecca: Oh look, there he is. Enid: As always. Rebecca: Waiting for the bus that never comes. Enid: I wonder if he's just totally insane, or he really thinks the bus is coming? Rebecca: Why don't you just ask him? Enid: Hi. What's your name? Norman: Norman. Enid: Are you waiting for a bus? Norman: Yes. Enid: I hate to tell you this, but they canceled this bus line two years ago. There are no more buses on this street. Norman: You don't know what you're talking about. Enid: I think I'm going crazy from sexual frustration. Rebecca: And you haven't heard the miracle of masturbation? Enid: Josh. Rebecca: Josh. Enid and Rebecca: JOSH. Enid: God, I'll bet he's in there jerking off. Rebecca: I'll bet he never jerks off. Enid: Yeah, he's beyond human, and stuff like that. Rebecca: Should we leave him a note? Enid: Sure. You got a pen? [Rebecca pulls out a pen] Enid: [writing] Dear Josh, we came by to fuck you, but you were not home. Therefore... you are gay. Signed Tiffany, and Amber. Deze nog dan... Rebecca: Oh, face it, you just hate every single guy on the face of the earth. Enid: That's not true. I just hate all these extroverted, obnoxious, pseudo-bohemian losers. Need I say more?

Levensvraag (3)

oe, ik herhaal HOE krijgt die Aziatische vrouw van de KFC reclame het voor elkaar om dat t-shirt zo op te vouwen?! Zo dus. Met dank aan hem.

Doornroosje leest een klein sprookje

et is 1. zomer en 2. zo goed als vakantie. Dat betekent 1. watermeloen eten en 2. op naar de bieb. Dat eerste is een check en dat tweede moest vandaag maar eens gebeuren, besloot ik. Op de stapel liggen klaar voor de komende weken: -In de ban van de ring (alle delen gebundeld) -De man die een 747 opat -Meneer Foppe in zijn blootje -Anna, Hanna en Johanna en last but definatly not least: -Twee cowboys Ik ben niet zo van de computers in de bieb. Dat zoeken op auteurs en titel is me allemaal te veel moeite. Ook doet zich het regelmatig vreemde verschijnsel voor dat ik plotseling namen en titels vergeet zodra de computer daar om vraagt. Vandaar dat ik maar een beetje op goed geluk rondhobbel en boeken kies op basis van mooie titel, formaat en/of omslag. Ik was het laatste boek op de lijst waarschijnlijk straal voorbij gelopen, ware het niet dat het formaat mij opviel zodat ik het uit de kast pakte. Klein boekje, 10 bij 15 centimeter ongeveer. Dun ook, 89 bladzijden. De titel 'Twee cowboys' sprak nou ook niet direct tot de verbeelding. Tot mijn oog viel op de ondertitel 'Brokeback mountain.' U weet, Doornroosje verheugt zich al maanden op de release van deze film. "Het zal toch niet?" vroeg ik mij in stilte af. Jawel. In mijn handen het verhaal over twee armoedige, jonge cowboys die ergens op een berg enorm verliefd op elkaar worden. Mijn goede voornemen het boek pas te gaan lezen op weg naar Spanje raakte sneller in het slop dan mijn goede voornemens op 1 januari. Op het moment dat ik in de tuin ging zitten, om precies te zijn. Nu, een klein uur later, kan ik met tranen in mijn ogen schrijven dat dit liefdesverhaal het mooiste is sinds Romeo and Juliet (de film met Leonardo) Wat een passie. Wat een drama. Als ik een jongen was geweest, was ik er zelf spontaan homo van geworden. N.B. Wist ú trouwens dat Hans Kesting homo is? En seropositief? Ma en ik zijn de schrik nog steeds niet helemaal te boven.

Nou, nou...

od has done it again! Een zekere Cedric van Atletico Ananas dit keer.

Filmpje

' om we gaan naar the Pacifier,' smste Vriendin L. vandaag. Dus ik ging. Wat moet je anders? Alleen niet naar de film met grote vriend Vin Diesel. "Oh. Shit. Foutje... Ik bedoelde the Interpreter." "Wat is dat voor film dan?" "Met Sean Penn..." gromde Vriend P. U moet weten, Vriendin L. vind Sean Penn lekker (sorry voor het woord) Vriend P. en ik lachen daar altijd hartelijk om. Of misschien moet ik zeggen dat ik er hartelijk om lachTE. Want daar ben ik wel even van teruggekomen, zeg. Lekker met een hoofdletter, die Sean Penn. N.B. De film was verder ook goed, hoor. Enorm spannend. (Vriendin L. en ik: "Hij liegt!" "Nee kijk dan, dat is de moordenaar." Oh da's die ene met dat schrift!" "Hè?! Wie is 't nou?" En van alle kanten: "Sssst!") En Nicole Kidman...ik had geen idee dat dat zo'n goede actrice was. Ik was aangenaam verrast. Gaat dat bekijken, zou ik zo zeggen.

De Nationale Karaktertest

e Romanticus en de Helper, 9 punten. De Loyalist, 6 punten. Waarnemer en Bemiddelaar, 4 punten. Performer en Baas, 2 punten. Perfectionist en Levensgenieter, 1 punt. Zeg u identiteitscrisis maar vaarwel.

Doornroosje laat haar stem gelden

et was 10 minuten lopen naar het wijkcentrum. Ik had 'Sing our own song' van UB40 op repeat staan. Stembiljet in mijn tas. Alleen mijn keuze had ik nog niet gemaakt. De laatste meters liep ik langzaam en met vlug kloppend hart. Voortegentegenvoortegentegenvoorvoortegen... De mannen achter de tafel waren jolig. Ik denk dat ze daarop worden uitgekozen. "Ahaa...dit was mevrouw C?" "Is mevrouw C. bedoel ik natuurlijk." Bulderende lach en knipoogje. Ik kreeg een bonnetje. 1253. De mevrouw die de bonnetjes aannam, las de Viva. "Eerst uw keuze maken, en dan op akkoord drukken." Ik deed mijn best om het belang van het uitbrengen van mijn stem in te zien. Ik dacht aan het verhaal over een zwarte vrouw die lang geleden niet wilde opstaan in een bus voor witte mensen. Aan de Dolle Mina's met hun borden 'Baas in eigen buik.' Aan Martin Luther King. Aan Aletta Jacobs. De mevrouw van de bonnetjes kuchte. 'We fight for our right to be free,' zong de UB40 zanger. En ineens wist ik het. Voor. 'We build our own society.' Akkoord. Het enige dat mijn euforische stemming een beetje verpestte, waren de karate beoefenende jongens in de andere zaal van het wijkcentrum.

Twijfel

k heb de referendum-krant, en twee folders doorgelezen. De test in de Volkskrant van zaterdag gemaakt. En nog weet ik niet wat te stemmen. Eerst was ik tegen (volg Marijnissen), toen was ik voor (Wilders is tegen), en nu ben ik alleen maar in de war. Wat zou Thom de Graaff (alias de schattigste politicus) doen?

Puur geluk

et gros van het grut uit groep 8 vind herdenkingsdag onnodig. "Het is al zo lang geleden," en "De mensen die de oorlog hebben meegemaakt, zijn bijna allemaal dood," en "Ze moeten het niet steeds maar oprakelen." Ik begrijp het wel. Welke 12 of 13 jarige heeft nog binding met de tweede wereldoorlog? Of sterker, welke niet-bejaarde heeft dit? Het zou wel verklaren, waarom ik ondertussen al twee logs gewijd heb aan PSV op bevrijdings- en herdenkingsdag. Aan de twee minuten stilte doe ik ieder jaar weer mee. Waar ik vroeger vooral meedeed omdat dat zo hoorde, roep ik tegenwoordig beelden op in mijn gedachten. Ik moet genoegen nemen met beelden uit films en documentaires, om de ellende min of meer tastbaar te maken. Zoals dat beeld uit de film 'Schindler's list' waarin de camera over die enorme berg lijken van Joden gaat en dat daartussen het rode jasje van dat meisje te zien is. Of van dat Irakese jongetje uit de krant, die als verdoofd bij het graf van zijn vader stond. Onnodig zou ik 4 en 5 mei daarom allerminst willen noemen. Daarvoor is leven in vrijheid mij te dierbaar. Daarvoor gebeurd er in de wereld waarin ook ik leef te veel waar ik mijn ogen niet voor kan sluiten. Er zal ongetwijfeld een moment komen, waarop de tweede wereldoorlog naar de achtergrond zal verdwijnen. Met het uitsterven van de mensen die het daadwerkelijk meegemaakt hebben, zullen de gevoelens en herinneringen eraan langzaam vervagen. Wat rest zijn de verhalen. En hopelijk de gedachte dat vrijheid gevierd moet worden door mensen die het geluk hebben daarin te leven, maar dat er gevochten moet worden voor mensen die dat geluk niet hebben.

Snik...

Bron ...ende snotter.

Kan iemand mij misschien uitleggen...

aarom PSV met 3-1 gewonnen heeft en tegelijkertijd ook heeft verloren?! Natuurlijk lag vanuit Doornroosje gezien, de aandacht vooral op Alex. Alex die aan het einde van de wedstrijd prompt midden op het veld gaat zitten... ("Alex is moe," aldus de commentator.) Alex shakin' his fine ass... ("Hij waggelt," vind Ma. Vandaag viel het me pas goed op. Die jongen heeft gewoon een verdomd goeie kont.) Alex in tranen...(Daar word ik nou week in de knieën van) En dan toch dapper zwaaien en klappen naar het publiek... Wat zuur. Wat ontzettend zuur. Update: De vraag is opgelost, met dank aan Scheisse op 't forum. 'Bij gelijkspel, tellen de doepunten van de club die uit speelt dubbel.' Vandaar...

Over de paus

1. De man is 78! Zo zie je maar weer. Er zijn meer mensen die het vermogen tot plannen missen. 2. Is het anno 2005 niet eens tijd voor een paus die tenminste doet alsof hij de homo- en vrouwen emancipatie steunt? 3. Is het anno 2005 niet eens tijd voor een paus die de verspreiding van aids niet indirect stimuleerd? 4. Ik telde drie zwarte mannen in rozerood gewaad. Betekent dit dat een zwarte paus niet uitgesloten is? (Update: 5. Hij was lid van de Hitlerjugend...)

Tsja

e Paus is op sterven na dood. Maar ik pink een traantje weg bij de laatste RTL Boulevard van Beau van Erven Dorens.

Humor

aja... Het is flauwe-haha-tieten-poep-pies-onderbroeken-humor. Maar hé, Snoop Dogg? ("I know some people that know some people, who rob some people.") En Vince Vaughn. En Owen Wilson. Hoe dan ook. We hebben lol hier thuis. Om de film 'Starsky and Hutch'. Jawel.

U raad nooit...

at Doornroosje morgen om 22:25 doet.

Onderhuids

k ken de show van Jerry Springer en ik ken de Tokkies. Maar het debat van vanavond in de Tweede Kamer, slaat alles. Ons aller Thom de Graaff is afgetreden en dat zullen we weten. Heel toevallig waren wij juist getuige van Ma Tokkie, die de container waarin een presentatrice zat, omduwde. Het brave meiske kwam hard terecht. En dat terwijl ze alleen een Bart (de Graaf) award wilde uitreiken voor het sufste programma (of zoiets) Het programma werd onderbroken voor een belangrijk nieuwsbericht. "De paus," zeiden Ma en ik tegelijk. Maar neen. Meneer de Graaff. Soms is schreeuwen minder dreigend dan zwijgen. De taal die ze bij Jerry Springer wegpiepen, verbleekt bij de manier waarop meneer van Aartsen iedere keer "Meneer de voorzitter" uit zijn keel perste. Femke Halsema's (Ik moest even wennen, maar ik moet toegeven, dit korte kapsel staat haar verdomde goed) stem, klonk monotoon als altijd. Niets aan de hand, zou je zo zeggen. Ware het niet dat haar mond wel een erg strak streepje in haar gezicht was. Wouter Bos glimlachte charmant as ever. Maar zijn gebruikelijke fris en fruitigheid, miste ik een beetje. Bij kritiek liep hij zelfs wat rood aan. Thom de Graaff was gewoonweg buiten zinnen. De gebroeders de Boer kunnen nog wat leren van zijn gefrons. Verbeten is het juiste woord. Verbeten en bitter. Hij spuugde zijn woorden bijna uit. Sensatie, sensatie! Ik ben voor een goede matpartij daar in de Kamer. Zoals bij die Aziaten en Italianen tijdens een 'beschaafd' politiek debat. Thom aka The Pitbull versus Wouter "Watje" Bos. Ik zet in op die eerste.

Levensvragen

ezien het feit dat ik sinds enkele weken een die-hard Alex da Costa PSV supporter ben, moest de vraag een keer opkomen. In de televisiegids zag ik, dat de wedstrijd Ajax-PSV niet uitgezonden word op Nederland 2, noch op RTL 5. Ik vroeg D. (vriendje van Zus A.) om opheldering. "Ze zenden niet alle wedstrijden uit," was zijn verpletterende antwoord. "Alleen de belangrijke." Ik was met stomheid geslagen, dat begrijpt u. "Maar," piepte ik. "Ajax-PSV is toch belangrijk?" D. haalde zijn schouders op. Het fenomeen was hem, als prof-voetballer in de dop, al zijn leven lang bekend. "Op Canal+ zenden ze hem wel uit." Daar had ik niets aan. "En op Studio Sport laten ze een samenvatting zien." (Aha! Dus dat is waarom de voetballievende man sinds jaar en dag om half 11 apathisch voor de buis zit.) "Wat een achterlijk gedoe, zeg. Waarom laten ze niet gewoon alle wedstrijden zien?" "Dat," knikte D. dramatisch, "vraag ik mij nu ook al mijn hele leven af." N.B. D. is een goede jongen. Dus komt hij morgen langs met zijn kastje waardoor je Canal+ kunt ontvangen en kan ik met een gerust hard om half 1 de wedstrijd zien.

Nuttige tijdsbesteding...

(Anouk, Nina Simone, Chanel-model, India.Arie, Lauryn Hill, Drew Barrymore) (Lenny Kravitz, Elvis, Vince Vaughn, James Dean, Skeet Ulrich, Heath Ledger) (Bob Marley, Salvador Dali, Nelson Mandela, Ted en Carl-JCS, Martin Luther King, Ray Charles, Moby, Dalai Lama) (Johnny Depp, Michael Madsen, Leonardo DiCaprio)

Voetbal(ler)

weet, ik hou van voetbal. Henrik Larsson, Johnny Heitinga, Nigel de Jong, Figo, Totti, Bouwma, Christiano Ronaldo, Robert Kovac... Toegegeven. Het leukste moment van de wedstrijd is, als ze na 90 minuten van shirts wisselen met elkaar. (Al moeten ze er nu een ander shirt onder aan hebben. Dit drukt de pret wel enigszins.) Maar ik weet best wat buitenspel is. En na de EK's en WK's mag ik wel aan de anti-hoge-bloeddruk-pillen. Doordat de Wedstrijden zo spannend zijn, toevallig! Desalniettemin wil ik ook best toegeven dat de voetballer de fan maakt, als u begrijpt wat ik bedoel. Ik ben momenteel namelijk heel erg voor PSV. Ik had hem al eerder rond zien dartelen over het veld. (Al is dartelen misschien niet het juiste woord.) En na vandaag de wedstrijd tegen Monaca gezien te hebben (waar de beste man het enige doelpunt scoorde) moet ik het even kwijt. Zeggen de woorden 'rots,' 'beest,' 'kolos,' en 'machtig lijf' u iets? Vier woorden: Alex Rodrigo da Costa. Doornroosje heeft wederom een goede reden om voetbal te kijken... (N.B. Zoals een wijze penguin eens zei: "Uhoh, de lente is in aantocht..." )

Vermist

e camera zoomt van het uitgestreken smoelwerk van J. Jongbloed naar het pittige koppie van een 15-jarig blond meisje. "Jij hebt contact met ons opgenomen, hè? Want je zoekt je...vader." Meisje knikt. "Mijn moeder heeft een euhhh...relatie met hem gehad. En toen mijn moeder 8 maanden zwanger was, is ze weg gegaan. Omdat er allemaal erge dingen waren gebeurd." J. Jongbloed plukt pluisje van zijn trui en ontdekt net te laat dat hij weer in beeld is. "Juist, ja." Hij trekt zijn serieuze en meelevende gezicht. "En nu is het enige wat je van hem wilt, een foto?" Meisje knikt weer. "Ja, ik vraag me af hoe hij eruit ziet." "Nou!" J. Jongbloed klapt in zijn handen en trekt nu zijn enthousiaste gezicht naar de camera. "Op dit moment staat onze verslaggeefster D. in zijn straat. Voor zijn huis!" Meisje fronst verschrikt haar wenkbrauwen. J. Jongbloed geeft haar een onopvallende por. De camera zoomt in op het gezicht van het meisje, die er een krampachtig lachje uit perst. "Euhhh..." "Ik heb net aangebeld, maar er is niemand thuis. Wel heb ik een buurman gevonden. Hij zegt dat je vader met zijn dochter in de plaatselijke kinder-discotheek is," meldt verslaggeefster D. vrolijk. "Hoor je dat?!" roept J. Jongbloed verheugd tegen de camera. "Je hebt ook nog een zusje!" Meisje slikt. Verslaggeefster D. huppelt even later de plaatselijke kinder-discotheek in. "Ja! Hallo! Ik zoek ..." De dj stopt met muziek draaien. Een ander blond meisje verschijnt in beeld. "Hallo! Ik ben D. van Vermist. Ik heb gehoord dat jouw vader hier is?" Meisje knikt schaapachtig. "Nou. Waar issie dan?!" roept D. vrolijk. "Daar," wijst het meisje. Vlak achter D. staat een kleine, kale meneer met een grote gouden ketting. "Dag! Ik ben D. van Vermist. Je dochter is naar je op zoek!" kirt D. De man lacht als een boer tijdens een wortelkanaal-behandeling afwisselend naar D. en de camera. "Nou. Heb je iets tegen je dochter te zeggen?!" "Euhhh... Tsja. Leuk. Knap dat ze is komen zoeken." D. wipt ongeduldig heen en weer. "En jij?! Heb jij iets te zeggen tegen je zus?!" "Ook knap dat ze me vader en mij is kome zoeke." J. Jongbloed, wiens gezicht net word bijgepoederd door een dame van de make-up, komt weer in beeld. "Oh!" Hij geeft de make-up dame een duw. Die duikt onder de tafel en verdwijnt uit beeld. "Dat zijn dus je vader en je zusje!" hersteld J. Jongbloed zich. Het meisje, een beetje wit rond de neus en met een trillend onderlipje, knikt. Hij trekt wederom zijn enthousiaste gezicht naar de camera. "Die kunnen nu dus ieder moment hier binnen lopen!" De deuren van de studio gaan open. Een suikerzoet stukje muzak begint. Vader en dochter stappen de studio in. Muziek zwelt aan als het meisje bibberend haar nieuwe zusje en vader de hand schudt. "Hé. Hoe gaat 'ie?" vraagt vader. J. Jongbloed slaat zijn handen ontroerd ineen en pinkt een denkbeeldig traantje weg. Meisje begint te snikken.

Buyakasha!

at een held, is die Sasha Baron Cohen toch. Door toedoen van Zus A. zijn wij hier thuis in het trotse bezit van de film 'Ali G. indahouse.' Nu is dat niet echt een intellectueel hoogstaand stukje cinema. Dat wil ik best toegeven. De hoofdpersoon, Ali G. (Het alter-ego van die Sasha Baron Cohen dus) is een blanke rapper, die kinderen in het buurthuis van een vredig Brits stadje leert hoe te overleven in het ghetto. Dat stadje is allesbehalve een ghetto, Ali G. is alles behalve een stoere rapper (Hij woont in bij zijn oma en rijdt in haar invalide-wagentje) en hij is al helemaal niet zwart, al is hij daar van overtuigd. (Iedereen die hem tegenwerkt krijgt te horen: "It's because I'm black, don't it?!") Ik zal u het plot en de poep-pies-sex-homo-drugs-lekkere wijven-humor verder besparen. Hoedanook, Sasha heeft als Ali G. een eigen programma. (Zondagavond, Nederland 3) Ali G. in the USAiiiii (Naar zijn stopwoordje: 'Aiiiight!' verbastering van alright. 'Buyakasha!' is er trouwens nog zo één, mocht u zich afvragen waar de titel van dit stukje op slaat.) Hierin interviewt hij als Ali G. als Bruno (De oppervlakkige Duitse uber-homo) en als Borat, (De oversexte reporter uit Kazachstan) verschillende mensen in Amerika. En dan het liefst mensen met een serieuze taak in het leven; gouverneurs, dierenactivisten, politiemensen. Of anders gezegd; mensen die zichzelf enorm serieus nemen. Zoals vandaag als Bruno tegen een belangrijke man met een populaire nachtclub: Bruno: "Er zijn mensen die niemand graag in zijn club wil hebben. Hoe ga jij daarmee om? Met mensen in rolstoelen bijvoorbeeld. Rol je die gewoon weg of wat?" Man, bloedserieus: "Ja, meestal laat ik dan de mensen die erachter staan wel naar binnen. Ik negeer ze. Dan begrijpen ze wel dat ze beter naar huis kunnen gaan." Ik heb me ook rotgelachen om hem, toen hij weer als Bruno, allerlei vragen stelde aan een pastoor uit het achterlijke zuiden van Amerika. Die pastoor moest dan aan Bruno precies uitleggen wat er volgens hem, zondig was aan homoseksualiteit. En dan ook tot hoe ver homoseksualiteit wel is toegestaan... (Mag je dan wel zoenen met een man? Mag je dan wel een man op zijn kont slaan? Mag je dan wel stiekem sex hebben, enzovoort) Hoe plat en puberaal de humor van Sasha's alter-ego's vaak ook mag zijn, de man is wat mij betreft een waar genie. Bij de droge, serieuze antwoorden van die zogenaamd belangrijke mensen, rol ik schaterend over de grond. Sasha valt echter nooit uit zijn rol. Daarbij weet hij door hele slimme vragen te stellen, mensen de meest vreemde opmerkingen te ontlokken. Sommige opmerkingen zijn zelfs ronduit schokkend en geven blijk van zo veel hypocrisie dat ik er stijl achterover van sla. Als het om dat laatste gaat, ben je in Amerika aan het goede adres. En daarbij, een Joods Britse komiek, die zo overtuigend een Duitse nicht, een blanke rapper die denkt dat 'ie zwart is en een maffe Kazachstanner kan neerzetten, verdient sowieso hulde. Bij deze dus.

Het is vrijdag...

" et is vrijdag/zaterdag/zondag, en we komen samen, sms al je namen, maar vergeet niet die ene dame..." Het maakt niet uit wat voor dag het is. Every day is a good day als dit fijne exemplaar voorbij swingt... Lékker ding...

Geachte Schepper,

Ik had het niet door, weet u. Niet echt, bedoel ik. Ik had er ook geen zin in. Zapte erlangs als er iets over op televisie was, las de berichten in de kranten niet. Gisteren moest ik wel. In de tram op weg ergens naartoe, zag ik dat ergens in de struiken buiten, met een lichtslang het woord 'geef' gespeld stond. En op de ramen van een rij huizen, waren vellen papier met daarop 'giro 555' geplakt. Daar werd ik chagrijnig van. Zelfs toen ik, zoals altijd, langs het huis waar op het raam 'fijne dag' en daarboven een smiley geplakt zijn kwam, werd ik niet vrolijker. 's Avonds gaf ik het op. Ok. Ok! Ik kijk wel naar dat benefietconcert... En naar die inzamelingsactie! Ja! Jezus (sorry) joh, zeik niet zo! Nou en toen zag ik het allemaal, hè. Dat water. Die golven. "Wat gek. Joh, kom es kijken... Wat een golven, hè? Ja. Hé, het bereikt zelfs die stoelen daar. Ja. En die bomen... Het komt dichterbij... Het komt dichterbij!" Een stuk of 5 kinderen hielden zich vast aan een paal van een gebouw. Terwijl het water om hen heen kolkte. Eentje hield het niet langer en werd zo meegesleurd door een golf. Dat nam iemand dan op video op. Om thuis te laten zien, denk ik. Raar, als iemand rustig verteld dat hij 21 familieleden verloren is. Raar dat 'ie zo rustig is. Raar dat 'ie nog kan lopen. Raar dat 'ie nog kan ademen. Raar dat 'ie nog kan leven. Ik zou ergens op de grond gaan zitten wachten op de dood. Wat moet je anders, denk ik dan. Ik neem het u, als schepper zijnde, nog niet eens echt kwalijk. Ik weet hoe dat gaat met scheppingen. Als je iets maakt, en het is af, dan moet je het loslaten. Uit handen geven. En dan maar afwachten hoe het verder gaat. En trouwens, u had er niet eens een goede reden voor kunnen hebben, toch? Omwille van overbevolking hoefde u het niet te doen. We maken elkaar zelf wel af. Ach, weet u, ik ben niet eens boos op u. Zolang ik maar kan blijven geloven dat u ook wat tranen om hen laat. Weet u, wanneer dit alles mijn hart bereikte? Toen ik Lonny zag. Die kok, u weet wel. Terwijl hij, helpend lijken in een vrachtwagen te gooien, even tegen de camera sprak. En toen moest hij midden in zijn verhaal ineens huilen. Daarna zág ik ineens die kinderen in het water. Die man met dat dode zoontje. Die duizenden diep geshockeerde, rustige mensen. Die zonnende toeristen op het strand. Toen pas moest ik zelf huilen. Godverdomme (sorry) dacht ik toen.

Filmpje

Toen Ma gisternacht langs Nederland 1,2 en 3 zapte zag ik ergens onder in beeld de titel Donnie Darko verschijnen. Aha! De film die ik al tijden wilde gaan zien, maar waar ik nooit de kans voor kreeg, omdat zusjeslief liever Costa-achtige rotzooi kijken. Behalve dat het plot me zeer interessant leek (Vreemde jongen die nog vreemdere opdrachten krijgt van een konijn met een demonenkop)speelt Jake Gyllenhaal de hoofdrol. Wát een mooie jongen. Wát een spannend verhaal. Wát een maffe ontknoping. Wát een goede film. Gaat dat zien!

Door hormonen geregeerde puber... (volume 2)

U kent de film 'Crouching tiger hidden dragon'? Nee? Gaat dat zien dan. Hoedanook, de regisseur van deze film is Ang Lee, zie hier: Nou heeft deze fijne man zomaar besloten een film te maken met in de hoofdrollen, de (op Johnny Depp na) mooiste beroemdheid op aarde, Heath Ledger, zie hier: En dit prettige exemplaar, Jake Gyllenhaal: Het plot: Set in Texas and Wyoming, this is the romantic tale of two male cowboys from very different backgrounds who meet and fall in love while working together as ranch hands near Wyoming's Brokeback Mountain the summer of 1961. Their lives take different courses, however, with Jack Twist (Gyllenhaal) becoming a rodeo cowboy while Ennis Del Mar (Ledger) remains a ranch hand, and the film follows their lives as they see each other again over the next 20 years. Their relationship is rocky, however, as they must deal with the challenges posed as the intolerance of pre-(and post)-Stonewall rural America rears its ugly, violent head against the two lovers. AHUM... Is het hier warm, of ligt het aan mij? Ik quote Jake Gyllenhaal tenslotte nog even: "Heath almost broke my nose in [a kissing] scene. He grabs me and he slams me up against the wall and kisses me. And then I grab him and I slam him up against the wall and I kiss him. And we were doing take after take after take. I got the [bleep] beat out of me. We had other scenes where we fought each other and I wasn't hurting as badly as I did after that one." Had ik al gezegd dat 2005 een top jaar gaat worden?!

Doornroosje kijkt The Green Mile

"Wat een gore rat!" (Zus A. als muisje bruut wordt platgestampt) "Oooh..." (Zus C. als muisje weer tot leven wordt gewekt) "He mean..." (Doornroosje en Zus A. quoten John tegelijkertijd) "Neeeeoooohhhh....!" (In koor in koor als Percy, Delacroix executeerd zonder spons nat te maken) "Wanneer gaattie nou ookweer huilen, da's echt lief!" (Zus A. die de film nu voor de 6e keer ziet) "Och! Wat een man..." (Doornroosje als David Morse, die rat van een Percy een hoek verkoopt) Och, ja, The Green Mile... David Morse

Driewerf hoera!

Vanavond heeft de man met Het Hoofd de, ik mag wel zeggen, zenuwslopende finale van Expeditie Robinson gewonnen! Ook met dank aan mij, want met een licht gevoel van schaamte (Sifra: "Shiterdeshit, hij staat 3 procent achter!" Ma: (zucht) "Bel dan maar in Godsnaam en hou op met piepen.") geef ik toe dat ik gebeld heb om te stemmen. Jawel! Tsja, je hebt mensen die bellen voor Jim (u weet wel, van Idols) en je hebt mensen die bellen naar een programma op tv een van de meest stomme acties op aarde vinden, maar het als het om de eer van Frank gaat, toch doen. Ik blijf mezelf verbazen... Bron

Oei...

Rachel Hazes was gisteren bij Barend en van Dorp. Nou kan het aan mij liggen (is waarschijnlijk ook zo) maar nog iemand die "Oei!" dacht toen Frits Barend zei dat André 'doodnerveus' was en 'over mijn lijk' nooit in een real-life soap wilde?

Tot hier en niet verder

Initiatief, tekst en banner van Geespot Job Cohen citeerde tijdens de bijeenkomst op de Dam gisteravond Voltaire: Ik verafschuw wat u zegt, maar ik zal uw recht om het te zeggen met mijn leven verdedigen. Het gaat er niet om of je het eens bent met de andere meningen, het gaat er om of je ze respecteert & waardeert. res·pec·te·ren (ov.ww.) 1 blijk geven van respect => iem. au sérieux nemen, iem. in zijn waarde laten, iem. voor vol aanzien 2 (een zaak) met eerbied behandelen => eerbiedigen 3 (voorschriften) eerbiedigen => naleven waar·de·ren (ov.ww.) 1 waarde toekennen aan => appreciëren, iets op prijs stellen 2 de waarde bepalen van Gisteravond & vandaag brainstormde ik met Mieke van Miwian naar aanleiding van het gebeurde, over een vreedzame verzetsactie. In het kader van 'verbeter de wereld, begin bij jezelf' werd de actie Tot hier & niet verder! 'geboren'. Het doel van de actie is vrije uitwisseling van meningen en denkbeelden tussen alle mensen. Ben jij ook een voorstander van vrijheid van meningsuiting & wil je je steentje bijdragen aan deze actie? Stel jezelf dan eens de volgende vraag: Kun jij ervaren dat voor jou de volgende bewering waar is zonder enige bedenking of bijgedachte? 'Ik respecteer en waardeer alle meningen van alle andere mensen.' In geval van een geen volmondig Ja op bovenstaande vraag, stel je jezelf nog een vraag: Ben je bereid je bedenkingen en reserves te laten varen om deze bewering tot een werkelijkheid te maken? Mocht je op deze vraag ook geen volmondig Ja kunnen antwoorden, is het misschien tijd om jezelf eens even achter je oren te krabbelen en na te denken over wat Vrijheid van Meningsuiting volgens jou betekent... Wij hopen natuurlijk op zoveel mogelijk volmondige Ja's! op bovenstaande vragen. En op een stukje actie-bereidheid: stel de vraag ook aan anderen! Laat ons even weten als je de actie steunt. Je kunt de tekst & banner naar je eigen weblog kopiëren. Let's make some noise!

Trots

Op het journaal hoorde ik gisteren, over de situatie in Amsterdam na de dood van Theo van Gogh: "Heel wat ruziënde Marokkanen en Nederlanders. Met daartussen een sussende Surinamer."

Raadsel

Is Arafat nu wel of niet overleden?

Afleidingsmanoeuvre

Toen ik hoorde dat Pim Fortuyn was neergeschoten, was het eerste dat ik dacht: "Ik hoop dat het geen buitenlander is." Toen ik vandaag hoorde over Theo van Gogh, hoopte ik hetzelfde. Over het 'waarom' ik dat hoopte ben ik vandaag gaan nadenken. En nu weet ik waarom. Het is te makkelijk. Het leid af. Ineens gaat het niet meer over een Gestoord Persoon (van Marokkaanse afkomst) die iemand vermoord, omdat diegene er een andere mening op nahield. Het gaat nu over een (gestoorde) Marokkaan. En dat irriteert me mateloos. Veel mensen durven de waarheid niet onder ogen te zien. Onze maatschappij/ Nederland verhard en verloederd. In zijn geheel. Misschien slaapt u beter als u een zondebok heeft, ik niet. Niet zolang ik ogen en verstand in mijn hoofd heb. Niet zolang ik kritisch naar mezelf en álle mensen om me heen durf te kijken. Vorige keer was het een maffe, boze Hollander. Dit keer een maffe, boze Marokkaan. Volgende keer een maffe, boze Jood, Surinamer, Chinees. En dan kunnen we met z'n allen wel weer onze aandacht af laten leiden van waar het werkelijk om gaat. Kunnen we schelden op al die Joden, Surinamers en Chinezen. Tot we iedereen hebben gehad, en beseffen dat we onze woede tevergeefs is geweest. Er is niets veranderd, we hebben ons laten afleiden. In plaats van te verbroederen en te vechten voor vrijheid en respect voor iedereen, zijn we nog verder van elkaar verwijderd geraakt en is heel Nederland naar de klote geholpen. Dan is de dood van mensen als Theo van Gogh helemaal voor niets geweest.

Zonde (2)

Dat geloof je toch niet? Theo van Gogh vermoord... Wat een ongelofelijke kutstreek.

Over piepende schoenen en andere lichaamsfuncties

De grote meneer (mevrouw, wie zal het zeggen?) hierboven heeft het allemaal maar mooi geregeld. Wat betreft het menselijk lichaam en haar functies, bedoel ik. "Waar gaat dit heen?" denkt u wellicht. Ik zal het u uitleggen, het zit namelijk zo: Gisteravond stuitte ik toevallig (echt waar, TOEVALLIG) op een nieuw programma van Patty Brard. Patty's fort heet het. Ik geef toe dat ik van alle real-life soaps die de afgelopen tijd uit de grond schoten, tenminste een halve aflevering heb gezien. En ik geef toe dat ik genoten heb van 'de Brauers' 'Patty's posse' en af en toe (zelfs) van 'Only Joling' [terzijde] Dit feit maakt me niet gelijk tot iemand die schande spreekt van de overburen als ze hun gordijnen overdag dicht hebben, omdat ik dan niet naar binnen kan gluren. Dat u het even weet. [/terzijde] Maar goed, ik had het over lichaamsfuncties. Een heel belangrijke is, zoals u weet, het POEPEN. (Oh, Sifra, hoe taboe-doorbrekend...) Deze functie is, mag ik wel zeggen, het sleutelwoord in Patty's fort. "Men neme een bak lauw (heel belangrijk) water. Een slangetje erin. Aan het einde van de slang een plastic buisje. En men brenge dit plastic buisje 7 centimeter de (het?) rectum (Lees: de ANUS, de BILLEN)in... En dan is het spoelen geblazen. Zeer interessant is ook het achteraf bestuderen van de bruine smurrie die, na het spoelen, keurig in het blauwe mandje terecht komt. "Heeft dit programma, buiten het oproepen van walging, nog een andere functie?" vraagt u zich wellicht af. Jazeker, luidt het antwoord. Het heeft er toch maar voor gezorgd dat ik enige waardevolle ogenblikken bezig geweest ben, wat herinneringen waar poep de hoofdrol in spelen op te halen. Ziehier: 1. In Indonesie is het gebruikelijk om na het poepen, de billen te wassen met water. Vandaar dat mijn oma, tantes en wij zelf thuis een fles op de w.c. hebben staan. Staat de fles voor de w.c. deur en je loopt er langs, dan is het normaal deze te vullen met lauw (nogmaals, heel belangrijk) water voor degene die op de w.c. zit. Toen ik een jaar of 10 was had ik een Nederlands vriendinnetje I. Zij kwam ook wel eens bij mijn oma en tante thuis. Toen ze op een dag bij ons van het toilet kwam sprak ze mij aan over de flessen. iedereen in onze familie scheen een fles op de w.c. te hebben, waarom was dat toch? Ik durfde het hele verhaal over het wassen van de billen na het poepen niet te vertellen. Ik dacht even na en kwam uiteindelijk met de verklaring dat wij als wij op de w.c. zaten altijd erge dorst kregen. 2. Het komt voor dat, als we op zondag met z'n allen bij mijn oma zitten, ineens alle mannen verdwenen zijn. Dan hebben ze bijvoorbeeld besloten te gaan vissen. In België. Niemand die er aan denkt dat even mede te delen. Nee, dan als het gaat om toiletbezoek of om het laten ontsnappen van gas. Ineens is het dan van cruciaal belang dat iedereen weet wat ze gaan doen. Zo kan het voorkomen dat als je als buitenstaander op bezoek komt, iemand op zijn/ haar knieeën slaat en roept: "Zo, even poepen." De jongste generatie denkt daarom wel drie keer na voor ze een vriendje of vriendinnetje meenemen. Dit tot groot onbegrip van mijn oma. 3. Met vriendin L. kan ik ouwehoeren over de vreemdste dingen. Zo kwamen we een keer op het onderwerp 'poepen op het werk en/ of school.' Daar doe ik dus niet aan. Ik heb een bekende w.c. en een krant nodig, anders gaat het hele feest niet door. Bij vriendin L. (die fulltime werkt) is de nood soms erg hoog. Van waar zij zit, kan ze de w.c. deur goed in de gaten houden. Pas als de kust veilig is, trekt ze een sprintje en slaat ze haar slag. Het nare van openbare toiletten is, dat het van die potten zijn waarbij het hele zooitje in een opening gevuld met water valt. Een herrie dat dat maakt! Vandaar dat vriendin L. op het moment van de val 'per ongeluk' tegen de maandverband trommel schopt. Dit om het geplens te overstemmen. Mocht ze uit de w.c. komen lopen en merken dat er iemand staat te wachten, trekt ze een vies gezicht, wappert met een hand voor haar neus en waarschuwt behulpzaam: "Ik weet niet wie voor mij is geweest, maar het stinkt verschrikkelijk." 4. Het laten ontsnappen van gas door de anus, is weer een ander verhaal. Meestal kun je dit makkelijk tegenhouden en slaat de druk naar binnen. Maar soms, als je er niet op bedacht bent, schiet er toch eentje uit. Vriendin L. en ik blijken precies hetzelfde te reageren. [terzijde] Deze ontdekking gaf me hetzelfde gevoel als dat ik had, toen ik erachter kwam dat bijna alle mensen die ik ken, haast automatisch, een kruisje maken in een muggenbult. Het is een soort reflex.[/terzijde] Mocht er, bij het maken van een onverwachte beweging een klein, maar luid windje ontsnappen, kijken we verschrikt naar onze schoenen. Met een schoen trappen we een paar keer tegen de grond, om te kijken of het vreemde gepiep daar vandaan komt. Als het meezit maakt de schoen die over de vloer wrijft een schel, piepend geluidje en kunnen we vrolijk glimlachen naar eventuele omstanders. "Dus daar komt dat gekke geluid vandaan." Tot zover. Mocht ik op andere herinneringen komen, deel ik u dat natuurlijk mede.

Boek

"Hij raakt de bal niet eens," zei Niels BH, die eigenlijk Niels Big Head heette omdat hij zo'n grote kop had. Maar het was zo omslachtig om elke keer Big Head te zeggen, daarom zei iedereen Niels BH. Er stond ook een raadsel en dat was wel interessant: "Vraag: Hoeveel pruimen gaan er in een mand? Antwoord: De bus is langzaam." Tobbe en Lars vonden hem geweldig, al begrepen ze zelf niet waarom. Maar hij was echt gaaf, van hetzelfde gehalte als de theorie dat je, als je sneller reisde dan het licht, in het verleden zou komen. Of dat het universum een appelbeignet was. Maar wat was er dan buiten die beignet? Ondenkbaar dus. "Toch geloof ik niet dat je in de oorlog massamoordenaar bent," zei Lars. "Wat ben je dan?" "Soldaat." Sifra leest Tobbe door Mikael Engström. En als ze geen traantje wegpinkt, lacht ze zich een breuk.

Hoe hot is Heath?

VERY VERY hot. Sifra kijkt the Patriot. (En is een door hormonen geregeerde puber op het moment...)

Da's ook wat...

André Hazes is overleden.

Jesus Christ Superstar

De eerste keer dat hem zag was ik een jaar of 7. Het was met Pasen, bij mijn oma. Ik dacht dat het op Nederland 3 was. Een bus, waar allemaal mensen uitstapten. Ze maakten een kring om een langharige man (ik was gelijk in luf) en zwaaiden hun armen in de lucht en naar de grond en weer terug. De muziek begon. Vreemde muziek. Van het soort dat tintelt in je handen en tenen, dat je hart sneller doet kloppen en borrelt in je buik. (Ik kende op dat moment maar 1 nummer dat deze sensatie teweeg bracht en dat was You can call me Al door Paul Simon. Volgens mijn moeder stond ik te stuiteren in mijn box als dat nummer op de radio kwam.) Toen woestijn en bergen en een magere, zwarte man. Toen hij begon te zingen, viel mijn mond open en ging de hele film niet meer dicht. Gejankt heb ik, toen Judas zich, verscheurd door spijt op hing aan een boom. Toen Jesus werd belaagd door honderden (of zo leek het) mensen in lappen die zijn hulp wilde en die hij wanhopig probeerde te helpen. Of toen hij die berg op liep en zong dat hij niet dood wilde en op het eind schreeuwde: "Alright, I will die" Drama. DRAMA. Nog steeds kijk ik elk jaar weer uit naar Jesus Christ Superstar. Voor mij de beste film en muziek die ik ken. Ted Neeley Ted Neeley en Carl Anderson

Praise Quinten Tarantino

Gisteren (weer) Pulp Fiction gezien... Wat een vent die Tarantino...die muziek, die personages, alles klopt gewoon. Kan niet wachten tot de Kill Bill`s uitkomen! Uma Thurman, vreemd soort schoonheid... John Travolta (altijd stoer) en Samuel .L. Jackson...

Voetballers

Nog meer dan van voetbal kijken, hou ik van voetballers kijken. Prachtige voorzetten en misselijkmakende overtredingen gaan aan mij voorbij, als iemand als Henrik Larsson over het veld dartelt. Hier nog met dreads: Door het E.K ben ik nog zo`n prachtexemplaar tegengekomen; Robbert Kovac van Kroatie: En dan heb ik het nog niet eens over Totti (arrogant stuk vreten, dat wel...)en Figo gehad. Laat ik Nederland niet vergeten, Nigel de Jong en Johnny Heitinga zijn ook niet verkeerd. En heb je Christiano Ronaldo wel eens gezien (Portugal)? Maar goed, ik draaf door. Wat ik maar zeggen wil: voetbal is leuk, maar voetballers zijn nog veel leuker.